Saturday, April 30, 2011

තාත්තාට ප්‍රශ්නයක්….!

                                                                            මේ පැටියා කාලේ...


මේ සිද්දිය මම ඉතා කුඩා කාලයේදී මාත් අපේ තාත්තාත් අතර සිදු වූවකි. එය අපේ තාත්තාට මතක නැතිව ඇතැයි මම සිතමි. මතක තිබ්බත් හේ එය අමතක ගානට සිටිනු ඇත. ඒ ඒ මොහොතේදී හේ මාරම අමාරුවක වැටුණු බැවිණි.

පෙර කතාවක මම කියූ පරිදි අපේ අත්තම්මගේ වැඩ නිසා මට අන් සියළුම ළමයින්ට කලින් කියවීමේ හා ලිවීමේ හැකියාව ලැබිණි. නමුත් ඒ බව අපේ තාත්තා දන්නේ නැත. හේ හැමදාම දුශ්කර පලාත්වල සේවය කර ගෙදර එන්නේ සති අන්තයේ පමණක් නිසාද හේ සිටින විට අපි නැටීම පමණක් කරන නිසාද අපේ තාත්තා අපේ ඉගෙනීම් වැඩ ගැන වැඩිය දැනගෙන සිටියේ නැත.

එක දිනක් සති අන්තයේ පුවත් පතක් පෙරලාගෙන අපේ තාත්තා පුටුවක් උඩට වී කියවයි. මම ඒ පුටුව වටා සෙල්ලම් කරමින් සිටියෙමි. මගේ මතකයේ හැටියට ඒ වන විට මට වයස 6ක් හෝ 7ක් පමණ වන්නට ඇත.

තනියම සෙල්ලම් කරන්නට බැරි තැන  මම තාත්තා අල්ලාගෙන සෙල්ලම් කරන්නට උත්සාහ කලෙමි. ඔහුගේ පුටුව වටා යමින් පුටු ඇන්ද උඩ නගිමින් පුටුව යටින් බඩ ගාමින් එවකට නොම්බර එකේ ටොම් බෝයි කෙනෙකු වූ මම තාත්තාව සෙල්ලමට ගැනීමට උත්සාහ කලෙමි. නැත ….. කිසිම යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නැත.
 
අවසානයේ මම ඔහු කියවමින් සිටි පත්තරයට හොස්ස පෙව්වෙමි. අකුරෙන් අකුර ගැට ගසාගෙන පොල්ගෙඩි අකුරින් තිබූ ශීර්ෂ පාඨ කියෙව්වෙමි. එක ශීර්ෂ පාඨයක තිබූ වචනයක් කෙරෙහි මගේ අවධානය යොමු විය. ඒ මට අළුත්ම අළුත් වචනයකි. ලිපියෙන් ටිකක් ගැට ගසාගෙන කියෙව්වද මට ඒ වචනයෙන් කියන්නේ කවුරුන් ගැනදැයි නොවැටහුණි. ඒ නිසා අවසානයේ ඒ වචනයේ තේරුම තාත්තාගෙන් අසා දැන ගැනීමට මම තීරණය කළෙමි. පොඩි එකෙකුට වුනත් නොදන්නා දෙයක් අසා දැන ගැනීමේ අයිතිය ඇත.

“තාත්ති, ප්‍රශ්නයක් අහන්නද”

“හ්ම්ම්ම්ම්ම් අහන්න” මගේ දස හැරිලාවත් නොබැලු ඔහු උත්තර දුන්නේය.

“ගණිකාවො කියන්නේ කාටද තාත්ති???”

අපේ තාත්තා විදුලියක් සේ මගේ දෙස හැරී බැලුවේය. මම ඒ වන විටත් පුටු ඇන්ද උඩ වාඩි වී ඒ වචනය දෙස බලාගෙන කල්පනාවේ වැටී සිටියෙමි. නැවත මා බලා සිටින්නේ කොහේදැයි හැරී බැලූ තාත්තා මට ඒ වචනය දකින්න ලැබුනේ කොහෙන්දැයි දුටුවේය. හේ නැවත් මා දෙසට හැරුණේය.

“ඔයාට මේ වචන කියවන්න පුළුවන්ද?”

“ඔව් ඔව්. මම ටිකක් පහලටත් කියෙව්ව ඒත් තේරුණේ නැති නිසා තමා තාත්තිගෙන් ඇහුවෙ”

වයස හයේ හතේ පොඩි එකියක් ගණිකාවන් කියන්නේ කවුදැයි ඇසූ ප්‍රශ්නයකට පියෙක් පිළිතුරු දෙන්නේ කෙසේද? දැන් ඉතින් අපේ තාත්තා ලොකුම අමාරුවක වැටී සිටී. මම තවමත් පත්ත්තරය දෙස බලාගත්වනමය. තාත්තාගෙන් කිසිම යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නැත.

“ගණිකාවෝ කියන්නේ තාත්ති ගණන් හදන අයට වෙන්න ඇති නේද තාත්ති?”

ඔන්න මමම ප්‍රශ්නය අසා මමම උත්තර දීමි. තාත්තාගේ රත් වුණ හිතට නිවනක් ලැබුණි.

“අහ් ඔව් ඔව් ඒගොල්ලන්ට තමා”

තාත්තා ගැලවුනේය. මමතුමී පුටුවෙන් බැස නැවත සෙල්ලමට ගියෙමි. සිද්ධිය එතනින් ඉවරය. පොඩ්ඩන්ගේ කුතුහලය එසේ ය. ඒ ප්‍රශ්නය ඇසූ හොර කෙල්ලට ඒ සිද්දිය හොදින් මතක තිබිණ. ඒ පොඩි එවුන්ගේ හැටිය.

ප.ලි. දැන් මේකේ මම අපේ තාත්තගෙන් අහපු ප්‍රශ්නේ මගෙන් අහගෙන එන තොත්ත බබාලට යි මේ කියන්නෙ මට දෙන්න තියෙන්නෙත් අපේ තාත්තා දුන්න උත්තරේම තමයි.

මාරුවීම



නැත මා ලියන්නට යන්නේ මගේ ස්ථාන මාරුව ගැන නම් නොවේ. ස්ථාන මාරුව ගැන මා නැවත බලන්නේ මා විවාහ වන දිනක කියා සිතාගෙන මම එය සහමුළින් ම අමතක කර දැමුවෙමි. ඒ මට කොයි දිග්භාගයේ යන්නට සිදු වේදැයි දන්නේ දෙයියෝ පමණක් නිසාය. මේ ලියන්නේ ඒ ගැන නොවේ.

කවුරුත් දන්නා පරිදි මගේ විෂය ඉංග්‍රීසි ය. වසර 4ක් පමණ එක දිගට ඉංග්‍රීසි උගන්වා මට දැන් තරමක් අමාරු ය. එපා වී ඇත. එකම දේ කරන විට එපා වන බැවින් ඒ ආනිසංසය මටද සිදු වී තිබුණි. මට යම්කිසි හෝ වෙනසක් අවශ්‍යවම සිටියෙමි.

ශාකවී ටීච පූර්ව ප්‍රසව නිවාඩු ලබාගෙන ඇති බැවින් ඇයගේ කාලසටහන දඩෝං ගා එරංග මල්ලීගේ ඔලුවට කඩාපාත් විය. මාස 4ක් 5ක් පමණක් බාල වුවත් පොඩි එකා සේ ඉන්නා බැවින් මම ඔහුට කටපුරා මල්ලී කියමි. පලමු දිනයේ ගුරු රැස්වීමේදි ජනප්‍රිය 3 වන වතාවට වෙනස් කල කාලසටන් ලැබෙන විට එරංග ගේ කාලසටහන දෙයියනේ කියා ඔහුට හුස්මක් කටක්වත් ගන්නට නොහැකි පරිදි හිර වී තිබුණි.

ගුරු රැස්වීම යන අතරතුරම එරංගගේ නව කාලසටහන ඉල්ලා ගත් මම මගේ නිදහස් කාලච්ඡේද හා එය සැසදුවෙමි. ඉන් පසු 6 වන ශ්‍රේණියේ ඉතිහාසය විෂය කිරීමට භාර ගතිමි.

ඒ අස්සේ ම මගේ කණ ගාවම වලියකි. අළුත් සර් වන ජිත් සර් හා උතුමා සර් වාදයකය. උතුමා සර් අලුත් සර්ට කොම්පියුටර් ලැබ් එකේ දි විද්‍යාව උගන්වන්නට එපා යැයි කියයි. අලුත් සර් විද්‍යාව පමණක් නොව කොම්පියුටර් ද ඉගැන්වීම පසෙක තබා කොම්පියුටර් ලැබ් එකේ යතුර භාර දෙන බවට තර්ජනය කරයි. දෙන්නා වාදයක ය. උතුමා සර් අන් කිසිවෙක් කියන දෙයක් පිලි ගන්න පුද්ගලයෙකු නොවන බැවින් ඔහු හා වාදයට යනවාට වඩා කට බලු බෙට්ටක උලා ගැනීම යෙහෙකැයි මම අත්දැකීමෙන් දනිමි.

මා අසලම සිටි ජිත් සර් ගෙ සපත්තුවට මම පයින් පාරක් ඇන්නෙමි. එය ඔහුට දැනුනේවත් නැත. ඊගාව පාර මදක් සැරට ඇන්නෙමි. එවර ඔහු මදක් මා දෙස බැලුවේ ය. නමුත් මා යමක් කියන්නට කලින් නැවත වාදයට පැන්නේ ය.

එනපොට හොද නැත. මූ මටත් හපන් කෙක්කකි. මමත් අමාරුවෙන් හෝ කෙකි නවත්තා ගන්නා තැන දන්න මුත් මේකා එහෙම එකක්වත් දන්නේ නැත. එවර මා වැරෙන් ඔහුගේ අතට ඇන “ජිත්, දැන් ඇති” යැයි රහසින් කීමි. මොන පිස්සුද? ඔහු නවතන්නේ ම නැත. දැන් මගේ වැඩේ ජිත් ගෙ අතට පෑනෙන් හා අතින් අනිමින් නවත්වන ලෙස කෙදිරි ගෑමය.

කෙසේ හෝ වැරෙන් පහර කීපයක් ඉලපතට සහ කකුලට එල්ල කිරීමෙන් ඔහුගේ කට වස්සවා ගැනීමට මම සමත් වීමි. ඒ අතර ගොන් කතාවක් කියා මටත් කේන්ති ගොස් මම ද උතුමාට ටිකක් සැරෙන් ඇමතීමි. ජිත් කලේ මා දෙස බලා “ඔයාටත් තද වෙන්නේ එහෙම නෑ නේද?” යැයි කියා පල් හිනාවක් දැමීමය.

එතැන් පටන් ජිත් හා මම රැස්වීමේ නොවූහ. අපි දෙන්නා අපි දෙන්නගේ පාඩුවේ වෙන වෙන කතා ය. ජිත් ඔහුගේ විවාහ මංගල්ලයේ සංවිධාන කටයුතු ගැන කියයි. මම ඒවාට උපදෙස් දෙමි. එක වරක් හේ මගේ කාලසටහන උදුරා පෙරලාගෙන සිට “ටීච මට 7 වසරේ ඉංග්‍රීසි දෙන්න මම කරන්නම්” යැයි කීවේ ය.

“සර් ට වැඩ වැඩි නේද?”

“නෑ නෑ මුංගෙ ආඩම්බර බලනවට වඩා හොදයි මට පන්තියකට ගිහින් මොනව හරි උගන්නන එක. අනික මගෙ දැනුමටත් හොදයි ඉංග්‍රීසි උගන්නන්න ගත්තොත්”

ඉන් පසු අපි දෙන්න කාලසටහන් දෙක සංසන්දනය කලෙමු. (ගුරු රැස්වීමද ඉවර නැත. එයද ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබුණී) සිකුරාදා දිනය හැර අනික් දින 4 ම ජිත් ට හතේ පන්තීයට ඉංග්‍රිසි ඉගැන්වීමට හැකිය. හේ එය භාර ගත්තේ ය. මම ඔහුට කිව්වේ සිකුරාදාට මම ගොස් අඩුපාඩු ඇදකුද සොයන බවයි. ඔන්න දැන් අපි දෙන්න සුහද වලියකි.

ඒ වලිය අස්සෙන් ම අපි දෙන්නා උතුමා සර් ඇමතුවෙමු.

“සර් ජිත් සර් මගෙ හත වසර ඉංග්‍රීසි වලට ගන්නවලු. මම එරංග ගෙ ඉතිහාසය 6 වසර ගන්නවා”

උතුමා ඉන්දවුණි.

“ඇහ් එහෙම පුලුවන්ද?”

“ඔව්… එරංග මල්ලි පව් හුස්ම ගන්නවත් වෙලාවක් නෑ”

“මම ඉංග්‍රීසි ගත්තෙ මගෙ දියුණුව බලාගෙන” ජිත් පැන්නේ ය.

එපා කියන්නටත් බැරිය. තරුණ ගුරුවරු අත්හදා බලන තරමට ප්‍රතිඵල වෙනස් විය හැක. ඉංග්‍රීසි ගුරුවරිය ඉතිහාසයත් විද්‍යා ගුරුවරයා ඉංග්‍රීසි ත් ඉගැන්වීමට පැන්නහ. එසේ හෝ අපේ මාරුවීම් කර ගත් අපි ඉන් සැනසෙමු.

මා ජිත් සර් ගැන ඉගෙන ගත් දෙයක් නම් ජිත් සර් මා මෙන්ම සෝඩා බෝතල් කේන්තිකාරකු බවයි. අසාධාරණය දුටු විට කට පියාගෙන ඉන්නට ඔහුට බැරිය. කාලසටහන් ඝට්ටනය වනු දුටු හේ මගේ කණට කර කීවේ “අර යකා තව 3 පාරක්වත් මේ වාරේ කාලසටහන වෙනස් කරයි ඔන්න බලන්නකෝ” කියාය. කණට කර කීවද එය වට පිටාවේ කිහිප දෙනෙකුටම ඇසුනි. අපේ උපදේශනය  ටීච මුළු රැස්වීම කාලයේම කලේ මගේත් ජිත්ගේත් කසුකුසු හිකි හිකි ගෑම් දෙස විමසිල්ලෙන් බලාගෙන සිටීමයි.  හෙට අනිද්දා බදින්න යන මිනිහා එක්ක මේකි ගෙ මුකුළුව වැඩි යැයි ගුරුමණ්ඩලයේ කවුරුන් හෝ සමග කියා ගින්නක් අවුලුවන්න්ට ඇයට පුලුවන් ය.  ඒත් ඉතින් අපේ සිත් පිරිසිදු බැවින් ද ඒ වැනි යහලුවෙකු අහිමි කර ගැනීමට මා අකමැති නිසාද එවනි අසමජ්ජාති කතාවක් කිව්වොත් එයට දෙකක් කියන්නට මම සූදානම් ය.

එපා වී සිටින රැකියාවේ විවිධත්වය මදකට හෝ රැකෙන්නේ එවැනි අපූරු මිතුරන් සමග එක්ව වැඩ කිරීමෙනි. ප්‍රතිඵලදායක වෙනසක් උදෙසා ඔවුන් පර්යේෂන කිරීමට සූදානම් ය. නිකන් ඉස්කෝලයේ ගොස් උගන්වා පඩි ගන්නවාට වඩා යමක් කරන්නට අපේ තරුණකම අපට ජවය දී ඇත. ඉන් පලක් නොගෙන ඕපාදූප කතා කිරීම අපේ තරුනකම ජවය කාලය නාස්ති කිරීමකි. එක ලෙසකින් කීවොත් ජිත් හා මම වෙනම විෂයන් වලට අතගසා භයානක පර්යේෂණයක් ආරම්භ කලා සේ ම විශාල අභියෝගයක් ද භාර ගත්තෙමු.  නිකන් ඔහේ ගෙවෙනා ජීවිත වලට වෙනසක් අවශ්‍ය ව ඇත.  ඒ වෙනස අපි ආරම්භ කලෙමු. දැන් එහි සංක්‍රාන්ති සමයයි. ප්‍රතිඵල තව ඉදියේ ය. එය සුභවේ යැයි මමත් ජිත් සරුත් අපේක්ෂා කරමු.

මගේ කෙල්ලෝද මා වාගේම දග ය…..!



අද උදේ මට නිකන් ඉන්නට බැරුවාට යමක් සිතුනි. ඒ මගේ පන්තියේ  පොඩ්ඩෝ ටික සමග මගේ උපන්දිනය සැමරීමටයි.

මම අසල කඩයකට ගොස් චොකලට් මහ ගොඩක් ද ගෙන පාසලට රිංගීමි. මගේ පස්සෙන් හා ඉස්සරහින් හමු වූ ගුරු මණ්ඩලයේ එකා එකා ඒ බෑගයට ඇන ඇන පස්සෙන් ආවද එය සගවාගෙන පන්තියට ගෙන යාමට මම සමත් වීමි. රවා ගොරවා පාඩමක් කියා දී මම නම් ලකුණු කරන්නට පුටුවේ වාඩි වී චමෝදා ඇමන්තුවෙමි.

“චමෝදා මේක බෙදන්නකෝ ළමයි හැමෝටම එක්කෙනාට එක ගානේ”

මම පාඩුවේ වැඩය.

කට්ටියගේ ම කටවල් කණේ ය. වාරයේ ආරම්භය බැවින් මම මේ නත්තල් ආච්චී සේ චොකලට් බෙදන්නේ මොන හේතුවක් නිසාදැයි ඔවුන් ට එක පාරම මීටර් නොවුණි. ටිකකින් ධනේශ් කෑ ගැසුවේ ය.

“ඒයි………..අද  ටීචගෙ උපන්දිනේ නෙ!”

මම ධනේශ් ට ගොන් හිනාවක් දමා අහක බලා ගතිමි. ඉන් පසු සුපුරුදු පරිදි මම අනික් පන්ති වලද ඉගැන්වීමේ යෙදුනෙමි.

විවේකයෙන් පසුව මම සිටියේ 6 වසරේ ය. මගේ පන්තියේ කෙල්ලෝ ටික එබෙමින් දගලනු මට පෙනුණි. මම උගන්වන අතරම “ඇයි?” කියා ඇසුවෙමි. උගන්වන වෙලාවල් වලදි එලියේ සවාරි ගසා මගෙන් දෙක තුන අසාගෙන ඇති පැරණි අත්දැකීම් නිසාම එනපොට හොද නැති බව පෙනුණ ඔවුන් පන්තියටම දිව ගියහ.

දවසේ වැඩ අවසන් කල මම සුවපහසුවට පඩි චෙක් එක මාරු කර ගැනීම සදහා කලින් පාසැලෙන් පැන්නෙමි. මම යනවිට කෙල්ලෝ ටික පාරට පැන්නහ.

“ටීච…. මේක ටීචට”

ඔවුන් මා දීසට සුදු ලියුම් කවර කිහිපයක් දික් කලහ.

“මේ මොනාද?”

“ටීචගේ උපන්දිනේට……….. ටීච අපිට තෑගි ගේන එකත් තහනම් කලානේ”

ඇත්තටම මම ඔවුන් ට මට කිසිම දවසක තෑගි නොගෙනෙන ලෙස දිනක් තර්ජනය කලෙමි. ඒ ඉස්කෝලයේ අනික් ගුරුවරුන් ගේ ෆට්ට ඉරිසියාවට මා ලක්වන නිසාය. ගිය අවුරුද්ද අන්තිමට තෑගි නිසා මා අමාරුවේ වැටුනේ අන් කිසිම ගුරුවරයෙකුට නැතුව ඉස්කෝලයේ ළමයි මට පමණක් තෑගි දීම නිසා ය.

කෙල්ලන් ටික ගෙනත් තිබුණේ සුභ පැතුම් කාඩ් පත් තොගයකි. ඒ මුහුණු බලාගෙන පන්නා ගැනීමට බැරි නිසා මම කාඩ් ටික අතට ගත්තෙමි. දැන් කෙල්ලෝ ටික මම කාඩ් ටික දිග අරින තුරු බලාගෙන සිටිති. මමද යන ගමන පසෙක තබා ඒ ටික දිග හැරියෙමි.

“ඔයාලා මේ ටික දෙන්නද මම හයේ පන්තියේ ඉද්දි කැරකුණේ?”

“ඔව් ටීච”
කාඩ් ටික පෙරලාගෙන යද්දී මට එකවරම දෙයක් කල්පනා විය.

“ඒයි….කාඩ් ගත්තෙ කොයි වෙලේද? මගෙ උපන්දිනේ අද කියලා තමුසෙලා ටික දැන ගත්තේ අද උඩේ මම පන්තියට ආවටත් පස්සෙනෙ?”

කෙල්ලන් ටිකට හිකිස් ගෑවුණි. මමත් බොරු කේන්තියක් මවාගෙන උත්තර අපේක්ෂාවෙන් සිටියෙමි. කෙල්ලන් ටික දුවන්නට සැරසේ.

“ඔහෙ හිටු….. කොයි වෙලේද ඉස්කෝලෙන් පැන්නෙ?”

කෙල්ලෝ ටික දුවන්නට ගත්හ.

“ඉන්ටවල් එකේ ටීච”
 
කෙල්ලෝ ටික හිකි හිකි ගාමින් දුවති. මම පස්සෙන් පැන්නුවෙමි. උන් ටික කලින් ඉස්කෝලයෙන් පැන්න විදියටම එහෙට මෙහෙට පැන අතුරුදහන් වූහ.

“හෙට අල්ලා ගන්නම්කෝ” කියා සද්දක් දමා මම යන්නට ආ ගමන නැවත ආරම්භ කලෙමි. එහෙත් මගේ කට කණේ ය. කෙල්ලන් කර ඇත්තේ වරදකි. නමුත් ඒ වරදට මා දඩුවම් කරන්නේ කෙසේද? ඔවුන් ගේ ආදරය සැමදා එක ලෙසටම ලැබීමට මා කෙතරම් වාසනාවන්තද? ඒ හැරත් මගේ කෙල්ලෝ මා මෙන්ම දගකාරියන් ය. ඒ දගකාරකමට මා දඩුවම් කරන්නේ කෙසේද?

දිනෙන් දින ඔවුන් ට ආදරය කරනවා ඇරෙන්නට මට වෙන කරන්නට දෙයක් නැත. දන් නම් මට ඔවුන් දමා යන්නට සිදු වන දවසට මා හඩා වැටෙනු නියතය. නිකමට ඒ ගැන කල්පනා කලත් මගේ ඇස් වලට කදුලු පිරේ. ඔවුන් සමග සිටියා වැඩි යැයි මට විටෙක සිතේ.  ඔවුන් මට මෙතරම් ආදරය කරන්නේ ඇයිදැයි මා ඇත්තටම නොදනිමි. මගෙන් දිනපතා බැනුම් ද අසා සමහර විට ටොක්කකුත් කා ඒ නමුත් පෙරලා මට ආදරය කරන්නට තරම් ලමයින් සිතන අයුරු ගැන මට විටෙක පුදුමය දනවන්නකි. සැමතැනින් ම තැලී පොඩිවන සමදෙනාම රිදවන  මගේ සිත සනසන්නේ ඔවුන් ය. ඔබෙන් ආදරය ලබන්නට මම අසීමිත පින්කාරියක්මි.

ප.ලි.: මේ වගේ වැඩ වෙන්නේ මටම බැවින් මම ඉස්කෝලයේ විනය භාර ගුරුකමින් ඉල්ල අස් වන්නට තීරණය කළෙමි.

Friday, April 29, 2011

මම උපන් දිනය දා රැයේ තනිවී ලියමි.



කෙනෙකුට උපන්දිනය දා යනු ජීවිතයේ වැදගත් දිනයක් විය හැකියි. සමහරුන් ට එය එසේ නොවේ යැයි තාර්ක කල හැක. මට නම් මගේ උපන්දිනය වැදගත් දිනයකි. ඒ එවන් දවසක් වෙනත්  නැති බැවිනුත් ඒ මගේ දවස වන නිසාත් ය.

මනුස්ස වේශයෙන් මෙ ලෝකයේ ඉපදීම සදහා අනන්ත කුසල කර්ම කල යුතු බව මම අසා ඇත. එයිනුත් අංගසම්පූර්ණ මනුස්සයෙකු වීමට තවත් බොහෝ පින් කල යුතුය. ඒ අතින්  මම අතිශය වාසනාවන්ත යැයි මම විශ්වාස කරමි. ඒ බෝඩිමේ අක්කා කියන්නාක් මෙන් කණ අස්සේ පය යෑම වැනි දේ මට සිදු නොවීම ගැනය.

නමුත් කලි යුගයේ උපන් නිසාදෝ ඒ මනුසත්කමින් ප්‍රයෝජනයක් ගන්නට මට තවම නොහැකි වී ඇත. සමහර විට එය යුගයේ වැරැද්දක් නොව මගේ පව්කාරකමට සිදු වූ දෙයක් යැයි මම සිතමි. පිනක් කරන්නට මිනිසෙකුට මොන තරම් කැපවීමක් කල යුතු දැයි මම දනිමි. සමහරුන්ට පින් කිරීමට ඉතා ලෙහෙසිය. නමුත් මගේ පව්කාරකම නිසාදෝ පිනක් කිරීමට තිබෙන අවස්ථා ඇස් ඉදිරිපිටම නැති වී යයි.

දකින්නෝ කෙසේ දැක්කත් මා අශ්‍රය කරන අය මම කවුදැයි කියා දනිති. මට අමාරුම කාර්‍රය වී තිබුනේ මිතුරන් ඇති කර ගැනීමයි. ඒ මම පොඩි කාලයේ සිට ගොලුබෙල්ලියක ලෙස ගෙදර නම් වූ කට්ට අස්සේම රිංගාගෙන සිටීම නිසාය. නමුත් වයසෙන් වැඩෙත්ම මිතුර මිතුරියන් ලැබීමට මම පින් කල ද අපේ අම්මගේ හා තාත්තාගේ වැඩි පරෙස්සම නිසා මට බොහෝ මිතුර මිතුරියන් අහිමි විය.

වැඩි පරෙස්සම හොද නැති බැවින් මම පොඩි වලියක් දමා හෝ දැන් ගෙදරින් එලියට පනිමි. ඇත්තටම ඒවා පොඩි වලිමත් නොව සමහර වෙලාවට මහා පරිමාණ වලිය. අපේ අම්මා හා තාත්තාට මම  තවමත් වයස 12ක් පමණ වන පොඩි එකී වන බැවින්ද කේන්දර කාරයෝ මගේ කේන්දරය අතට ගත් ගමන් ම මා හිතුවක්කාරයැයි කියන බැවින් ද මම ගේ ගෙම්බියක වීමට පව් කර ඇත.

හැබැයි ඉතින් මේ අසරණ මම නම් තවම එහෙමට හිතුවක්කාර කමක් කර නැත. තවම කරන්නට සිතාවත් නැත. හැබැයි දවසක් එක් කේන්දර අන්කල් කෙනෙකුට මම කීවේ ඔය කතාව බොරුවක් නොවන්නට මම මගේ හිතුවක්කාරකම ඉදිරියේදී පෙන්නන බවයි. නැත්නම් මිනිසුන් කේන්දර විශ්වාස නොකරනු ඇත. එවිට පහර වදින්නේ කේන්දර අන්කලාටමය.

මගේ කේන්දරයේ පළවැනි කොටුවේ චන්ද්‍රයා හිටියා නම් මම සෞම්‍ය මුදු මොලොක් ගති ඇත්තියකැයි මිනිසුන් කියනු ඇති. නමුත් මගේ කේන්දරයේ පළවෙනි කොටුවේ රාහු ඉන්නා බැවින් කේන්දර අන්කල් ලා මෙසේ කියන බව මම සොයා ගතිමි. කෙහෙල්මල් කේන්දරයක් නිසාම මම දඩබ්බරයෙක් වී සිටිමි. ඒ සියළු දෙනාටම අපේ අම්මා “මෙයාගෙ කේන්දරේ විදියට මෙයා හිතුවක්කාරයි” කියා මන්තරයක් සේ මතුරන නිසා මටද එසේ වීමට සිතුණ බැවිනි.

සියල්ලෝම එසේ සිතාගෙන සිටියත් මගේ හැටි දන්නේ මම ය. කේන්දර අන්කල් ලා නොවේ.

මම අතිශය සංවේදී චරිතයකි.( මගේ ෆෝබියා ගැන මම ලියන්නේ නැත්තේ ඒවා මට මඩ ගැසීමට බොල පාවිච්චි කරන නිසාය. ) මම සමනලයෙක් පවා ඇගේ හැපෙනවාට බිය කෙල්ලක්මි. පෙනුමෙන් යකා මාක් වුවද හිතින් පට්ට මෝඩියකි. එලම එලකිරි ටියුබ් ලයිට් එකකි. ඒ බව මා අස්සරය කරන කිහිපදෙනා දනිති. ඒ මදිවාට මම ඕනෑම ලණුවක් සොයා බැලීමෙන් තොරව ගිල දැමීමේ හපනියකි.

හැබැයි මේ මොනවා කලත් මම සිතින් තවම පොඩි එකෙක් වගේ යැයි මටම සිතේ. නංගිලා විවාහ වී දරුවන් හදද්දී මම කල්පනා කරන්නේ කවදා හෝ දරුවෙක් ඉන්න දවසක මම මොනවා කොර ගනීවිද කියා ය. නමුත් මට වඩා තොත්ත බබා ල විවාහ වී දරුවන් හදා ඇති බැවින් මගේ බිය තරමක් පහ වේ.

සමහර විට මා මේ ගෙවන්නේ මගේ අවසාන තනිකඩ උපන්දිනය විය හැක. ඒ පුත්තලම් බූරුවන් 3 දෙනෙකුගේ වයසට අවුරුදු 2ක් අඩු වී සිටින මට ලබන අවුරුද්ද තුල හොදින් හෝ නරකින් මනාලයෙක් සොයා දී අපේ අම්මලා කශාදයක් බන්දා දිමට සූදානම්ව සිටින බැවිනි. අපේ අම්මලා පමණක් නොව දැන් හතරවරිගයම ගේමට බැස මනමාලයෝ සොයති. භාරහාර වෙති. පූජා පවත්වති. සතියකින් පමණ මට ගලවා විසි කරන්නට බෙර තරම් සුර මගේ බෙල්ලේ එල්ලති. රටේ ඉන්නා තරමක් මනමාලයෝ සොයති. අපේ අම්මගෙ දින චරියාවෙන් වැඩි හරියක් ගත වෙන්නේ මට මනමාලයින් සොයමිනි.

බුකියට පින් සිද්ධ වෙන්නට එන මනමාලයෝ මම එක පෑන් පහරින් කපා හරිමි. දෙයියනේ කියා මගේ හිත ගිය එක යෝජනාවක් අපේ අම්මා කපා හැරියේ ඒ කොල්ලා අපේ අම්මාට මල්ලී ද මට මාමාද වන බව කියමිනි. ඕනෑ දෙයක් කොර ගන්නට කියා මම නිකන් සිටියෙමි. ඒ මක්නිසාද යත් අපේ අම්මලා අද වන තුරු මගෙන් මා කැමති මොන ආකාරයේ පුද්ගලයෙකුට දැයි අසා නැති බැවිනි. අම්මා ඇය කැමති ආකාරයේ මනමාලයින් සොයයි. තාත්තා ඔහු කැමති ආකාරයේ මනමාලයින් සොයයි. අපේ අම්මා සොයන්නේ සුදුම සුදු ලස්සන කොල්ලෙක්ය. අපේ තාත්තා හොයන්නේ හැන්ඩ්සම් දුමින් මතින් තොර බෝධි සත්වයෙකි.

ඔය දෙවර්ගයම මම කැමති ජාතිය නොවන නිසාත් සුරතලයට හැදුනු අම්මලාගේ සුරතල් පුතුන් සුරතල් කිරීමට ඩේ කෙයා එකක් දැමීමට මට අවශ්‍ය නැති නිසා ඒ යෝජනාවලට සොරි ය. සමහර කොල්ලන් බුකියේ දකින විට මට මා ගැනම දුක සිතේ. ඒ කොල්ලන් ගැලපෙන්නේ මට නොව අපේ අම්මාටය. අපේ අම්මාට මම කියන්නේ තාත්තා දික් කසාද කර මේවායින් එකක් කර ගන්නා ලෙසය. අඩුම තරමේ ඒ වැනි දිනකවත් ඔවුන් මගෙන් මම කැමති මොන වගේ කෙනෙක් දැයි අසා නැත. මමත් ඔහේ සිටිමි. වංසය කබල් ගා හමාර වූ දිනක මට විවාහයක් කර ගැනීමට සිදු වනු ඇත. මොන මගුල වුණත් මම සොයන්නේ පොලවේ පය ගසා ජීවත් වීමටත් විවෘත අවංක සොදුරු මිනිසෙකු බව කෙසේ මා කියන්නද? හැමදෙයක් ම වචනයෙන් කියන්නට බැරි අවස්ථා ඇත. ඒ නිසා අම්මලාට ඕනෑ දෙයක් කර ගන්නටඉඩ දී මම ඔහේ බලා සිටිමි. නමුත් දරා ගන්නට අමාරු දෙය නම් තනිකමයි.
තනියම ඉන්නට බැරි කම නිසා මම ඉස්කෝලයේදී උගන්වන්නට මගේ කාලසටහන පුරවා ගනිමි. සතියේ කාලච්ඡේද 40 න් 30ක් මම ඉංග්‍රීසි උගන්වමි. ඒ හැර මම මේ වාරයේ සිට එරංග ගෙන් ඉතිහාසය විෂය ඉල්ලාගෙන උගන්වමි. ඉතිහාසය මම ඉතාම ප්‍රිය කරන විෂයකි. ළමයින් ට කතන්දර කියමින් උගන්නන්නට මම ආසා කරමි. ගුරු කාමරයට වී ඕපාදූප කතා කරනවාට වඩා මම ළමයින් සමග සිටීම ප්‍රිය කරමි. ඒ ඔවුන් ඇසුරේ සිත් රිදවීම් වැඩි බැවිනි. ඔවුන්ට වුවමනා මගේ කොල්ලා කවුද මම බදින්නේ කවදාද යන්න මිස වෘත්තීය දියුණුව නොවේ. තුවාලය තියන එකා එහි අමාරුව දන්නා නිසා මම තුවාල පාර ගැනිමට වැඩිය කැමති නැත.

මම හිතුවක්කාරයැයි කියන්නේ සමහර විට මගේ කට ටිකක් සැර වැඩි නිසා වන්නට ද පුළුවන්. සැර යනු කියන්නට තියෙන දේ කාට වුනත් ලෝබ නැතුව කියා ඇරීමයි. කොයි කාට වුනත් මගේ හැන්ද එකය. නමුත් එකම හැන්ද නොදිරවන අයද සිටින බව මම දිනෙන් දින ඉගෙන ගතිමි. එහෙත් කියන දේ කෙලින්ම නොකියා වටේ පදුරු ටික පොඩි කරමින් සිටින අය මට රුස්සන්නේම නැත. කියන දේ කෙලින්ම කියන අයට මම කැමතිය.

නමුත් සමහර දේවල් ගැහැණු ළමයෙක් වන මට කතා කිරීමට සුදුසුකම් නැති බව මම ඉගෙන ගතිමි. දේශපාලනය, ලිංගිකත්වය, මත්ද්‍රව්‍ය යමු ඉන් කිහිපයක් පමණි. නමුත් ගුරුවරියක ලෙස මම මීට එහා සමාජයක් දැක ඇත්තෙමි. සුචරිතවාදී සමාජයක් හදන්නටකල් පහු වුණා වැදි වත් දැයි මට දැන් සිතේ. මක්නිසාද යත් ඉස්සර මෙන් දරුවන් තවදුරටත් පෙම් හසුන් හුවමාරු කර නොගන්නා බැවිනි. දැන් අපට අහු වෙන්නේ පෙම් හසුන් නොව තම කුඩා පෙම්වතිය හා රමණයේ යෙදෙන පෙම්වතුන් ය. වැඩේ කියන්නේ කෙල්ලන්ද ඒවාට බය නැති වීමයි. කෙල්ලන්ට එකම එක ප්‍රශ්නයක් ඇති වී සමහර අවස්ථාවල අප සොයා දුව එති. ඒ එන්නේ තමා ගැබ් ගනීදැයි බයට ඒ ගැන කතා කරන්න මිස තමාට වූ හදිය ගැන කතා කිරීමට හෝ හඩා ඒ ගැන උපදේශනයට නොවේ. ඒ අතින් අප දැමිය යුත්තේ උපදේශන පන්ති නොව් ලිංගික දැනුවත් කිරීම් පන්තිය.

සමහර අයට මේව කියන විට තරහා යයි. ඒත් මට කරන්නට දෙයක් නැත. මක්නිසාද යත් මම මේ පොලවේ සිදුවන දේවල් ළමයින්ගේ කෝණයෙන් ද ගුරුවරයෙක් ලෙසද අත් දකින බැවිනි. සමහර විට ඉස්සර අපට තිබුනු සමාජයීය හා සංස්කෘතික වටිනාකම් ක්ශය වී ඇතුවා විය හැක. නමුත් මා අදහන්නේ ගිය හකුරට බෙරිහන් නොදී ඉතිරිවී ඇති ටිකෙන් වත් ජීවත් වීමයි. සියලූම සමාජ සාරධර්ම සහිත සමාජයක ජීවත් වීමට කිසිවෙකු අකමැති නැත. නමුත් එවන් සමාජයක ජීවත් වන්නට පින් කර ඇත්තේ කවරෙක් ද? සමහර විට ඔබ එසේ සමාජයක ජීවත් වනවා විය හැක. නමුත් මම ජීවත් වන සමාජය එසේ නොවේ.

මගේ ආත්මගෞරවය රැක ගැනීම සදහා මට යක්ශණියක් වීමට සමහර අවස්ථාවල සිදු වේ. මගේ ඇගට හේත්තු වන්නට එන කෙනාට සමහර විට යන්නට වන්නේ මගේ අතේ තිබෙන කටුඅකින් ඇනගෙන ලේ පෙරෙමිනි. එය මම පාසල් වියේ පටන් හුරු වූවකි. පාසැලේ නිල ලාංඡනය හොදට ඇනෙන උලක් බැවින් මම පාසල් වියේදී එය අනන්තවත් ආත්මාරක්ෂක අවියක් ලෙස භාවිතා කොට ඇත්තෙමි. ඒ සමහර වෙලාවට මගේ ගැලවුමටද සමහර වෙලාවට ජැක් ගහන අන්කල්ලාගෙන් සහ අයියලාගෙන් පොඩි පැටවුන් බේරා ගැනීමටත් ය. පට්ට බේබද්දියක් වූවා මදිවාට මම දැන් යක්ෂ කෙල්ලද වනු ඇත. නමුත් සත්‍යය එයයි. තනිව ජීවත් වන්නට ගැහැණු ළමයින් ට ශක්තිය අවශ්‍යය.

සමහර දිනවල අසරණ බව දැනුනු විට මම හඩමි. තනිකම දැනුනු විටද මම තනිව හඩමි. කිසි දිනෙක මම මගේ දුක් කිසිවෙකුට නොපවසමි. මගේ මිතුරියන් මා දන්නේ අන් සියළු දෙනාටම ඇහුකන් දීමට සූදානම් විවෘත ඕනෑම දෙයක් කියන්නට පුළුවන් මිතුරියක් ලෙසය. සමහර වෙලාවට මම මගේ හිත් වේදනා අමතක කරන්නේ තවත් කෙනෙකුගේ දුකකට ඇහුන්කන් දීමෙනි. මගේ හිත් අමාරුව මදිවාට මම අනුන්ගේ දුක් ද අසමි. නමුත් මට කියන දෙයක් කියා හිත නිදහස් කරගෙනයන මිතුරෙක් හෝ මිතුරියක් දකින මට ඇති වන්නේ පුදුමාකාර තෘප්තියකි. සමහර වෙලාවට උපදෙස් දෙන්නට මට බැරිය. ඒ අවස්ථාවල මම අසා සිටිමි. එයත් ඇති යැයි සමහර වෙලාවට මට සිතේ. මේ ලෝකයේ අපට විශ්වාස කල හැකි පුද්ගලයින් එක්කෙනෙක්වත් සිටිය යුතු යැයි මම සිතමි. අප හැම දෙනාම මනුශ්‍යයින් බැවින් සියළු දෙනාගේම ගත යුතු නොගත යුතු දේ ඇතැයි මම විශ්වාස කරන අතර එය තෝරාබේරා ගත යුත්තේ අප විසින්මය.


මගේ මේ වැල් වටාරම් කියවා ඔබට ලැබෙන දෙයක් නැති බව මම දනිමි. අද මම මගේ 28 වන උපන්දිනය දා මේ ලියන්නේ මගේ සිතය. මගේ බ්ලොගේ මම ඇරියේ මගේ සිතේ තෙරපෙන දේ වැමෑරීමටය. අන් ගැහැණු ළමුන් මෙන් මම සුන්දර සුකුමාල කෙල්ලක් ලෙස ඔබට නොපෙනෙනු ඇත. නමුත් බොහෝ දෙනා බලන ආකාරය එය බැවින් මම ඒ දැක්මට කිසිවක් නොකියමි. තනි වූ විට කෙල්ලක් රළු වේ. ඒ ජීවත් වීමටය. ආත්ම ගෞරවය රැක ගැනීමටය. අද වුවත් මගේ මාරුවීම ලෙහෙසියෙන් ම කර ගන්නට  හැකි ක්‍රම අවශ්‍ය තරම් තිබේ. ඒ ලෙස මාරු වෙනවාට වඩා වස කුප්පියක් කටේ හලා ගැනීම යෙහෙකැයි මම විශ්වාස කරමි.

මේ කෙල්ල මොන වර්ගයේ දැයි ඔබ දැන් කල්පනා කරණු ඇත. මේ කෙල්ල සුකුමාල සුකොමල කෙල්ලක් නම් නොවේ. නමුත් එවන් ආදරයක් මැද මේ කෙල්ල තරම් අහිංසක කෙනෙක් තවත් නැති බව මම දනිමි. එවන් දේ නොලැබෙන බැවින් ඔබට සැමදාම දකින්නට වන්නේ මේ සංජුවාම පමණක් වනු ඇත.

කෙල්ලක් හිත ලියා අවසානය. වැදගැම්මකට ණති ලිපියක් ලියා අවසානය. සිතා මතාම මම සමහර දේවල් නොලියා සිටියෙමි. එය කාගේ කාගෙත් ඇගට ගුණය. විශේෂයෙන් ම මගේ ඇගටය. අවසානයේ මම මට දැනුනු එක දෙයක්ලියමි. ඒ මා අත්විදි කටුකම අත්දැකීම වන අතර එයින් මගේ ජීවිතයේ සමහර ගතුගුණ මෙන්ම හැසිරීම් පවා වෙනස් විය. අන් කෙල්ලන් මෙන් සොදුරු රුවක් මට නැති බැවින් මම බොහෝ විට සිත් රිඩවීම් වලට හිතා මතාම ලක්වෙමි.සිනා සි අමතක කලා මෙන් සිටියද සමහර විට මගේ සිත විලාප හඩා වැටේ. මා කියා සිටින්නේ මා වර්ණනා කරන ලෙස නම් නොවේ. නමුත් සිතන්නට එකම එක දෙයක් පමණි. ඉන් ඔබට බොහෝ සොදුරු දේ දකින්නට හැකිවනු ඇත.

මෙලොව සෑම ගැහැණියක් ම කොයිම හෝ ආකාරයකින් හෝ මේ ලොව සොදුරු කරයි. විඩාබර වූ සිත් නිවන්නට හැක්කේ සැබවින්ම සොදුරු ගැහැණියකටම පමණි. ඒ සෙනෙහස ආදරය ගැහැණු පිරිමි බේදයකින් තොරව බෙදන්නට හැක්කේද සොදුරු සිතැති ලදකටම පමණි. එවන් ලදුන් මෙලොව ඉතා විරලය.

 සැම ගැහැනියකටම මලක් ලෙස සලකන්න.

වයස පාට රුව මේ කිසි දෙයකින් වෙනස් නොවුණු ගැහැනු හිත අපට එදිනට හමු වේවි. ඒ වන් අතරමං වූ ගැහැනු සිත අකුරින් සිත්තම් කරන්නට මගේ ඇගිලි වලට දිරි දුන් ඔබට පින්.

ප.ලි. මේ ලියද්දි හරියටම රෑ 12 විය. අද මගේ උපන්දිනය සමරන්නට කවුරුත් නැති බැවින් මම තනියම උපන්දිනය සැමරුවෙමි. ඒ කණ පැලෙන්නට සින්දු දමාගෙන බෝඩින් කාමරයේ හති වැටෙන තුරු නැටීමෙනි. තවම අවසන් නැත. ඉතිරි ටික සම්පූර්ණ කරන්නට යමි! (හෙට උදේ අක්කා මට වෙනත් බෝඩිමක් සොයා ගන්න ලෙස කියනු ඇතැයි නොසිතමි. හික් ය. ඕ  අද මගේ උපන්දිනය බව දන්නීය. අනික මගේ ලැපෙන් එතරම් සද්දයක් නැගේ යැයි මම නොසිතමි.ලොල් ය. වෙන දෙයක් හෙට ය.)

ප.ප.ලි. අක්කා මා තව දුරතත් බෝඩිමේ තියා ගැනීමට තීරණය කලාය. ඒ ඊයේ රෑ සිදු වූ කිසිදෙයක් ඇයට ඇසී නැති බැවිනි. හික් ය. යන්තම් බෝඩිම බේරුණි.

Tuesday, April 19, 2011

ඔබට පමණක් ම........!


හැම අහසකම පැතුම් පැතුවේ ඔය මුහුණ දකින්න. අඩුම ගානෙ ඡායාවක්වත්… ඒත් ඒ හීන මොන තරම් දුර ද!

ඔයාට තුරුල් වෙලා හුරතල් වෙන්න මම කොච්චර ආසද? ඒත් ඔයා මගෙන් කොයි තරම් නම් දුරද? හිතා ගන්නවත් බැරි තරම්……

ඔයා මොකද කරන්නේ? ඔයා කෑවද? අසනීපයක් නෑ නේද? සතුටින් ඉන්නව නේද? බලන්න මට අහන්න ප්‍රශ්න කොච්චරද?

ඔයා කළු වෙලාද? නෑ නෑ ඉස්සර වගේම සුදුවට ඇති නේද? නැත්නම් කළුම කළු ද මන්දා! නෑ නෑ මම කියන්නෙම නෑ. ඔයාම බලන්න.

ඔයා දන්නවද ඔයා නැතුව මම දුකින් හිටිය තරම්? කවුරුවත් දන්නෙ නෑ. හැම රෑකම මම ඇදුවා. ඔයාගෙ පපුව කියලා හිතාගෙන කොට්ටෙකට තුරුල් වෙලා නිදා ගත්තා. මගෙ පුංචි ටෙඩී බෙයා විතරයි මාත් එක්ක හිටියෙ…

ඔයා දන්නවද ඔයා නැති හැම මොහොතකම මම මැරි මැරී උපදිනවා. හැමදාම මම පතන්නේ අපි දෙන්නා කවදාවත් වෙන් කරන්න එපා කියලා.

ඔයා එක්ක ඇවිදින්න, ඔයාගෙ අතේ එල්ලිලා ඇවිදින්න, ඔය මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්න, හිනා වෙනකොට කොනිත්තලා තරහ ගස්සන්න මම කොච්ච්cඅර ආසද කියලා ඔයා දන්නවද?

ඔන්න ඔයාට තුරුල් වෙලා යන ගමන් මට ඕනි ඔයාගෙ දතකුත් ගලවන්න. මට අරන් දෙනවා නේද මම ඉල්ලන ඕනි දෙයක්? බෑ බෑ මට අරන් ඕනිමයි. මොනවද දන්නවද? ඔයා බය වෙයිද මන්දා……. ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම් වෙරළු අච්චාරුවක්??? ඒවා හරි රසයි මිරිස් සැරයි ඇඹුලයි….. මේ බලන්න කියනකොටත් මගෙ කටට කෙළ උනනවා.

ඔයා දන්නද මට මේ ලෝකෙ මොන දේකටත් වඩා ඔයාට තුරුල් වෙලා ඉන්න එක වටිනව. නෑ ඒක බොරුවක් නෙවෙයි… හැම ගෑණියෙක් ම එහෙම වෙන්න ඇති. මගේ රත්තරන් මහත්තයගෙ තුරුල්ල තමා මේ ලෝකේ ලැබෙන්න පුලුවන් දිව්‍ය ලෝකේ කියලා. එක නිසා මාව දාල යනන් නම් හිතන්නවත් එපා. ඔයා දාල ගියොත් මාව මැරෙයි.

අනේ නෑ රත්තරනේ බොරුවක් නම් නෙවෙයි. ඔන්න ඔන්න ඔයා හිතන්නෙ මම බොරු කියනව කියල නේද? නෑ ඇත්තමයි. ඔයා එක්ක ඉදලා ඔයා මාව දාල ගියොත් මාව මැරෙයි. එක විනාඩියකටවත් මාව දාලා නම් යන්නම එපා. හිතන්නවත් එපා.

හරි අමුතු ආදරයක් කියල හිතෙනවද? හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම් සමහර වෙලාවට. ඉස්සර පොඩි කාලේ හිටිය
පුංචි
කෙල්ලක් වගේ ආදරේ කරන්න දැන්නම් මට බැරි වෙයි. ජීවිතේ ගෙවෙන්න ගෙවෙන්න මම හිතන හැටිත් වෙනස් වෙලා වගේ. ඉස්සර වගේ සැහැල්ලුවට නෙවෙයි ඇතටම ආදරේ මොකක්ද කියලා දැන් මම දන්නවා. ඔයා නැතුව හිටපු කාලෙ රත්තරන් මට ඇත්තටම තේරුණ ආදරේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා.

ආදරේ කියන්නෙ ටොපි චොකලට්වත් වටිනා ඇදුම් පැලදුම්වත් රත්තරන් බඩු වත් නෙවෙයි ඒ මොන දේ තිබ්බත් නැති වුණත් මගේ ආදරේ හැමදාම එක වගේනේ. අපි දෙන්නා අපි දෙන්නව තේරුම් ගමු. අපි දෙන්නව විශ්වාස කරමු. එකිනෙකාව තේරුම් ගමු නේද? ඔයාට ඕනි දෙයක් ඔයාගෙ මේ කෙල්ලට කියන්න පුළුවන්. මේ කෙල්ලත් එහෙමයි. මොනවද ඔයාට නොකියන්නේ? එතකොට අපි දෙන්නටම දැනෙයි අපි දෙන්නා ආදරේ කරනව කියල.

ඒත්…………………………………….
ඔයා කොහෙද? කොහොමද? මේ කිසි දෙයක් මට කියනන් විදියක් නෑ නෙ රත්තරන්.

කියන්න කෝටියක් දේවල් තිබ්බත්.......................

මේ කෙල්ලට තාම ඔයාව හම්බ වු
ණේවත් නෑනෙ පණ…!

Monday, April 18, 2011

බෙල්වුඩ් යන්න ශිෂ්‍යත්වයක්…….!



අපේ අම්මගේ පියා නොහොත් මගේ ලොකු අත්තාට සහෝදර සහෝදරියෝ හැට හුට හමාරක් සිටිති. අවුරුදු දවස්වලට අපිට පණ යන්නේ මේ අයට ඔවුන් ගේ දරුවන් වන අපේ නැන්දලා මාමලා සෙට් එකට සහ අයියලා අක්කලා සෙට් එකට වදින්න යාම නිසාය. එය සතියක් කොන්දට තෙල් බෙහෙත් සත්කාර කළ යුතු ගේමකි. මේ සහෝදර රොත්ත අතර දේශපාළුවන්ගේ සිට ගොවියා දක්වා කස්ටිය සිටිති. සහෝදරී රොත්ත සුමනකලා, අමිතකලා, මල්ලිකලා සිට අමරකලා ගෙන පසුව සීතකලා දක්වා අපේ ලොකු ලොකු අත්තා අපේ කොන්ද සීත වන තරමට ළමයින් රොත්තක් හදා ඇත.

මේ අය අතර මරු මරු කස්ටිය සිටිති.

අපේ අත්තා ද මා සේම ගුරෙකි. හේ එසේ මෙසේ ගුරෙක් නොව ඉස්සර ලෙස කීවොත් පාසලේ මුල් ගුරුතුමෙකි. අත්තාගේ විෂය සිංහල භාෂාව ය. අපේ අත්තම්මාද ගුරුවරියකි. ඇය ප්‍රාථමික ගුරුවරියකි. උන්දෑ ගෙදරට වී කලේ මොන්ටිසෝරී යන්නටත් වඩා පොඩි එකා වූ මට අකුරු ඉගැන්වීමයි. ඉතින් මම මොන්ටිසෝරි යන්නටත් කලින්ම හොදින් ලිවීමේ කියවීමේ හැකීයාවෙන් යුක්තව සිටියෙමි. (දැන් බැරි වුණාට ඒ කාලේ පුළුවන්)

අපේ අත්තාගේ විනෝදාංශය චිත්‍ර ඇදීමයි. ඔහුටම ආවේනික ශෛලියකින් ඔහු චිත්‍ර ඇන්දේය. ඒවා වතුරේ දිය කල දියසායම් චිත්‍ර බව මට මතක ය. ඒ වගේම ජලය හා වර්ණ මුසු කර අපූරු ගතියක් මැවීමට ඔහුට හැකියාව තිබුණි. මම කුඩා කල සෑහෙන ගේමක් දුන්නද ඒ චිත්‍ර කොපි කරන්න හිතන්නවත් බැරි විය. අඩුම තරමේ වර්ණ සංකලනයවත්….. ඒ වර්ණ සංකලනය මට එන්නේ අවසානයේ කේන්ති ගොස් වතුර හා තින්ත එකට බිම තබා පයින් ගැසූ විටය.

අපේ අත්තාගේ පොඩි මල්ලීගේ නම උදේනි ය. හේ කොටය. මහතය. එක් දිනක් පාසැල් යන්නට ලැහැත්ති වී සහෝදරයෝ ටික සහ  කලා සහෝදරියෝ උදේනි අත්තා සොයන විට හේ අතුරුදහන්ව සිටියේලු.

ඉතින් පොඩි එකා කොහේදැයි ගුරු අයියලා ද සිසු අක්කලා ද ගුරු අක්කලා ද පණ දාගෙන සෙවූහ. මේ අය එවකට නාඹර තරුණ තරුණියන් ය. උදේනි අත්තටද වයස 17ක් පමණ විය.

මේකා කොහේවත් නැත. ඒ අස්සේ අමිතකලා හා මල්ලිකලා අක්කලාට උදේනි මල්ලි ඉන්නා තැන ගැන ඉව වැටුනි. කමතේ ගොඩ ගසා තිබුණු මහා පිදුරු ගොඩවක් හතක් අතර පස්වන පිදුරු ගොඩ අස්සේ හැංගී සිටින උදේනි මල්ලී සොයා ගැනීමට අමිතකලා හා මල්ලිකලා අක්කලා දෙනාට හැකි විය.

මේ පොඩි එකා මෙසේ හැංගීමට හේතු මොනවාද???

එදා ඉස්කෝලයෙන් චිත්‍ර තරගයකට යැවීම ට හැම ළමයාටම චිත්‍ර 3 බැගින් ඇදගෙන එන ලෙස පවසා ඇත. උදේනි අත්තා යනු මල පොතේ චිත්‍රයක්වත් අදින්නට දන්නේ නැති එකෙකි. චිත්‍ර තුන ඇද ගැනීමට බැරි වූ හෙයින් හේ ඉස්කෝලය කට් කිරීම සදහා පිදුරු ගොඩේ රිංගා සැගවී සිටී.

අමිතකලා හා මල්ලිකලා අක්කලා මේකට උපායක් කල්පනා කලෝය. දෙදෙනාටම ගණ දෙවි නුවණ පහල විය. උදේනි මල්ලීට චිත්‍ර තුනක් ලැබුණි. හොර අක්කලා දෙන්නා ලොකු අයියාගේ චිත්‍ර පොතෙන් චිත්‍ර තුනක් ඉරා උදේනි මල්ලීට දී කොල්ලාව ඉස්කෝලයේ පිටත් කර හැරියෝය.

වැඩේ පත්තු වුනේ චිත්‍ර තරගයේ ප්‍රතිඵල පැමිණි දාය. උදේනි අත්තාට චිත්‍ර තරගයේ ප්‍රථම ස්ථානය හිමිවී ඇත. ඒ මදීවට ඔහුට චිත්‍ර කලාව හැදෑරීමට බෙල්වුඩ් සෞන්දර්ය නිකේතනයෙන් වසර හතරක හෝ පහක ශිෂ්‍යත්වයක් ද ලැබී ඇත.

උදේනි අත්තාට දෙවියන් සිහි වී ඇත්තේ මේ වෙලාවේදීය. අනුන්ගේ චිත්‍ර යවා පළමුවෙනියා වී දැන් අවුරුදු පහක් චිත්‍ර අදින්නේ කෙසේද? පසුව සොයා බැලීමේදී බෙල්වුඩ් හී අපේ අත්තාට මිතුරෙක් වන අයෙක් හිට චිත්‍ර පාඨමාලාව නර්තන පාඨමාලාවට මාරු කරවන ලදි. ඉතින් අපේ උදේනි පැටියා නැටුම් ඉගෙන ගන්නට බෙල්වුඩ් ගියේය. පසු කාලයක හේ උඩරට, පහතරට හා සබරගමු නර්තන සෛලීන් තුනම දන්නා දක්ශ නර්තනාචාර්ය වරයෙකු ලෙස ගුරු සේවයට එක් විය. (ඔව් ඔව් අපේ පවුලේ හතරෙන් තුනක්ම ගුරුවර ගුරුවරියෝය. ඒ අපේ පවුලේ රැකියාවය. අදටත් උත්සවයකට එක්වූ විට ස්ටාෆ් මීටිම වගේය. මල කරච්චලේ ය.)

මේ කතාව අපිට කිව්වේ මේ හොර අක්කලා දෙදෙනා වන අමිතකලා හා මල්ලිකලා අත්තම්මලා ය. ඔවූහූ දැනට ඉතා වයෝවෘද්ධ ය. එහෙත් මල්ලිකලා අත්තම්මා ජොලියට බරය. ඔය කතාව කිව්වේ මේ පහලොස්වෙනිදා අවුරුද්දට අපි ඔක්කොමලාම කකුලක් කඩාගෙන සිටින අමිතකලා අත්තම්ම බලන්නට කොත්මලේ ගිය විටය.

ඔවුන්ගේ රස කතා ගොඩකි. එකින් එක මතක් වෙන වෙන හැටියට ලියමි.

බේබදු කතා ලියන්න පුලුවන් කොල්ලොන් ට විතරමද????

 
 
***මේක මම මාස 6 කට විතර කලින් මගේ කොමෙන්ටු මොඩරේටරේ නැතිව ලිව්ව කාලේ දාපු එකක්. හැබැයි දැන් ඒ ජිල්මාට් දන්න නිසා ආයෙත් පෝස්ට් කරනවා***
 
පහුගිය දවස්වල බ්ලොග් වල තිබ්බ අරක්කු, විස්කි, බ්‍රැන්ඩි, බියර්, කොරොනා, ටිකිලා, රක්ත නාම පත්‍ර, කාල නාම පත්‍ර, පරණ වෙච්ච එව්වා, වොඩ්කා ආදී එකී මෙකී නොකී ඇල්කොහොල් කතා කියවලා සංජු ටත් නිකන් වෙරි වගේ. සමහර බ්ලොග් ලගින් ගියත් ජීවන සුවදේ බෑ. ඉතින් ඔන්න සංජු ටත් ලිකර් නිසා සිද්ද වෙච්ච සීන් 2-3ක් ලියන්නයි හදන්නේ. 

 ඔන්න ඉතින් මම තුමී ඉස් ඉස්සෙල්ලාම මත්පැනක් කියලා කටේ ගෑවේ වයින් ටිකක්. ඒකත් මීගමුව පැත්තේ තිබුණ මගුල් ගෙදරකදි. කොහොමත් මෙහෙ නුවර පැත්තේ කාන්තා පාර්ශවය ටිකක් බොන්න හොර කරනවනේ. ඉතින් අපේ නැන්දා කෙනෙකුගේ දෙවනි ගමනකට මීගමු ගිය මේ ගමනෙදි අපේ කට්ටියටත් වයින් ලැබුනා. දැන් මේක මොකටද කියලා වට පිට බලනකොට හැමෝම මේක ටික ටික තොල ගානවා. මමත් ඉතින් වීදුරුව නහය ගාවට ගත්තා. අපේ අම්මා මට රවනවා. මේ වගේ වෙලාවක කවුද ඕවා ගනන් ගන්නේ. සුවදෙත් වැඩි අවුලක් නෑ. පොඩ්ඩක් තොලේ ගෑවා. රසෙත් අවුලක් නෑ. ඇදලා ඇරියා වීදුරුවම. "අම්මි මේක පැණි රසයි නේ. බීල බලන්නකෝ" 

අම්මි පොඩ්ඩක් නහය ලං කර සුවද පිලිබද ප්‍රශ්නයක් නිසා එය පසෙක තැබුවාය. ඉතින් මම තුමී ඒ වීදුරුවට ද වග කිව්වාය. අපේ අත්තම්මා... කොහොමත් බොන්නේ නෑ නෙ. ඉතින් ඒ වීදුරුවට වෙච්ච දේ ගැනත් අමුතුවෙන් ලියන්න වුවමනාවක් නැත. මොනවා උනත් මට එදා ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනි. "ඇයි අප්පේ වයින් මේ වගේ පුංචිම පුංචි වීදුරුවකට දෙන්නේ????"  මේ වෙනකොට නම් මගෙ වයස 13ක් නැත්නම් 12ක් විතර වෙන්න ඕනි. තවම මේ ප්‍රශ්නයට උත්තර හොයා ගන්න මට බැරි වුණා. තවමත් වයින් දෙන්නේ මේ විදියටමයි නේ...! :(

දෙවන සීන් එක වෙන්නේ මගේ යෙහෙලියකගේ විවාහ උත්සවයකදී ය. යෙහෙලිය මගේ විද්‍යා පීඨයේ බොක්කයි. උත්සවයට මා සමග සහභාගී උනේ මගේ විද්‍යාපීඨයේ අනික් බොක්කයි. මේ බොකු 3 එක් වූ විට එතන වෙන එකෙකුටවත් ඉන්නට බැරිය.  කරන්නේ ම ගුටි කන නසරානි වැඩමය. නමුත් ඒවා කර අසු නොවීමේ හැකියාවත් අපෙන් එකෙකුට දවසේ ශිෂ්‍යාව වන්නට ලැබුණ දාට නොදැනුවත්වම මුලු විද්‍යා පීඨයේම කෙල්ලන්ගේ හොර වැඩ තොග පිටින් "චන්දු" ට මාට්ටු වීමත් සාමාන්‍යයෙන් සිද්ධ වන දෙයකි. ඒ මාට්ටු වන්නේ ද අපි 3 දෙනා සහ අපි 3 දෙනාගේ කාමරවල එවුන් බේරී වීමත් විශේෂත්වයකි. ඇත්තටම ඒක හිතා මතා කරන්නක් නොවේ. නමුත් අන්තිමට මුලු කොලීජියෙන් ම බැනුම් අහන්නේ අපි 3 දෙනා සහ අපේ කාමර වල අනික් නසරානි ලා ටිකයි. "මුන් ඩී.එස්. වෙච්ච දවසට එකෙක්වත් පන්ති කට් කරන්නවත් හවස ඇක්ටිවිටි කට් කරන්නවත් එපා. දිය රෙද්ද පිටින් චන්දු ට මාට්ටු වෙන්නේ"

ඉතින් මේ මගුල් ගෙදර දා මගේ බොක්ක වන මේඝනා (මූ සහ අපේ අනික් බොක්කේ සුවාමි පුරුසයා මූණු පොතේ යාවජීව පදිංචිකාරයින් බැවින් මම දෙන්නාගේ නම් වෙනස් කරමි) සහ මම පැත්තකට වී විරිත්තාගෙන බලා සිටින විට අහක යන ලයින් එකක් අපේ පැත්තෙන් යන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ මගුලේ දෙවන මනමාලයාය. දෙවන මනාලිය ඉස්කොලේ යන පොඩි එකියක් වීම නිසා පොර නන්නත්තාර වී සිටියේය. ඉතින් නන්නත්තාර වී සිටි මේ සහ මා දෙසට බුවා ගේ සිග්නල් වැටුණි. දැන් බුවාගේ ගමනාගමනය අප සිටින මේසය කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් එක ලක්ශ්‍යයක සිට ගුරුත්ව කෙන්ද්‍රය වටා වේගයෙන් හතර අතට භ්‍රමනය හා පරිභ්‍රමනයකි. "සංජු අන්න අර පඹයා අපිට ලයින් දානවා"  හිකිස්.

උත්සවය ආරම්භ වී සුලු මොහොතකින් බයිට් සහ බීම ශාලව පුරා යන්නට පටන් ගත්තේය. බීම භාරව සිටියේ දෙවන මනමාල කුරුල්ලායි.   බුවා අප අසලට පැමින 2 ට නැවී "මිස් ලා මොනාද බොන්නේ??? හාර්ඩ් ලිකර් ගේන්න ද? නැත්නම් තව වයින් ටිකක්???" 

මේ මා දෙස බැලුවාය. "අනේ සංජු....."  

"බොල තෝ අපිත් එක්ක නේද යන්නේ? තොට වෙරි උණොත් මම කොහොමද තෝව අපේ වෑන් එකට ගෙනියන්නේ? අම්මලා බලයි මොකද කියලා" 

"අනේ සංජු..."

"බෑ බෑ.. බීපිය වයින් හරි ෂැම්පේන් හරි"  

"අනේ සංජු අම්මලා එක්ක අවොත් අපිට මේ වගේ  පිනා චාන්ස් එකක් ආයේ හම්බ වෙන්නේ නෑ නෙ. අනේ ටිකක් මචන් අදට විතරනෙ"   මේ නහයෙන් අඩයි. 

"හරි එහෙනම් බියර් එකක් බීපන්. හැබැයි බෝතලේම බොන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා මරනවා තෝ කියවන්න එහෙම පටන් ගත්තොත්. හාඩ් ලිකර් දිහා නම් බලන්නවත් එපා" 

මේ ට සිංහ බීර බෝතලයක් ද අපිට වයින් රීෆිල් ද ලැබෙන්නට පටන් ගත්තේය. කෑ ගැහුවාට මේ ට බියර් බෝතලයේන් කාලක්වත් බී ගත නොහැකි විය. "මචන් මේවා රසයි කියලා හිතාගෙන හිටියට නිකන් කැරපොත්තෝ තම්බපු වතුර වගේ නෙ"  මම තුමීට නම් බියර් වල සුවදම ඇල්ලුවේ නැත. 

 මේ වන විට අර හාඩ් ලිකර් කිව්ව ඒවාද කරකෙන්නට පටන්ගෙන තිබුණි.

"සංජු.... අර බලපන්කො අරූ ගේ හාඩ් ලිකර්....!!!! බ්‍රැන්ඩියි, විස්කියි."
"ඇහ්.... බ්‍රැන්ඩි?? යකෝ ඒකත් හාඩ් ලිකර් එකක්ද? "
"අර කොට්ටෝරුවා හාඩ් ලිකර් කිව්වේ බ්‍රැන්ඩි වලට කියලා කලින් දන්නවා නම් මේ ජරාව බොන්නේ නැතුව ඒවා බොන්න තිබ්බා. "

අඩු වැඩි වශයෙන් සංජු විවිධ බ්‍රැන්ඩි වර්ග නම් ටෙස්ට් කර තිබේ. ඒ වෙඩින් කේක් සෑදීමේදි රසය සහ සුවද පරීක්ෂා කර භාවිතා කරන බ්‍රැන්ඩි ප්‍රමාණය තීරණය කිරීමටයි. ටෙස්ට් කර අවශ්‍ය ප්‍රමාණය ලබා ගත් පසු ඊලග වෙඩින් කේක් ටික හදන්නට නැවත් බාර් එකකට යන්නට සිදු වේ. ඉතුරුව තිබූ බ්‍රැන්ඩි ටික අතුරුදහන් ය. දවසක් මගේ කණ වැටුනේ අපේ අසල්වැසි ඒකනායක මාමා බ්‍රැන්ඩි පණුවන් ට ගුණ බව අපේ අම්මා සමග පවසන ආකාරයයි.  "අම්මපා මගේ ඉතුරු බ්‍රැන්ඩි බෝතලේට වෙච්ච දේ දැන් නේ තේරෙන්නේ"

ඊලග සීන් එක අපේම සහෝදරයෙකු ගේ විවාහ ගිවිස ගැනීමකි.  අපේ පිය පාර්ශවයේ සියලුම නෑයෝ ටික එක් වන හරිම සුන්දර වෙලාවක් තමා ඒ. ඉල ඇදෙන්න හිනා වෙන්න පුලුවන් සතුටින් ඉන්න ලැබෙන වෙලාවක්. 

 ඉතින් ඔන්න අපි මනමාලිගේ ගෙදර යනකොටම මේසෙ උඩ වතුර වීදුරුවයි දොඩම් යුශ වීදුරුවයි ෂැම්පේන් වීදුරුවයි 3 ම තියලා තමා මේසෙ හදලා තිබ්බේ. ඇතුලේ විවාහ ගිවිස ගැනීමේ වැඩ සිද්ධ වෙනවා අපි එලියේ. ඉවර වෙන පාටක් නෑ. අපි ඉතින් කතාවෙන් බහෙන් අර ෂැම්පේන් වීදුරුවට වග කිව්වා. අපේ නැන්දා, මම, අනෙක් කට්ටිය සේරම දැන් මේකට වග කියලා ඉවරයි. ඉතින් ඔන්න මනාල ජෝඩුව ආව එලියට අතන වතාවත් ඉවර කරලා. 

මෙන්න මුන් දෙන්නා අතේ අපි ඉවර කරපු විදියේ වීදුරු 2ක් තියෙනවා. ඉතින් මනාලියගේ සහෝදරයා ඇවිල්ලා වීදුරුවත් උස්සගෙන මොනවදෝ කියවන්න පටන් ගත්තා මයික් එකෙන්. අපේ මස්සිනා ට සීන් එක එන්ටර් විය. 

"යකෝ ටෝස්ට් කරන්නයි හදන්නේ. ගොඩයෝ රැළ තොපි ෂැම්පේන් ටික බීලා ඉවර කලා නේද?" 

විලි ලැජ්ජාවේ සන්තෝශයෙන් අපිව ටෝස්ට් වී ගියේය. මම තුමීට අයිඩියා එකක් පහළ විය. වතුර වීදුරුවෙන් ටිකක් ෂැම්පේන් වීදුරුවට හැලුණි. ෂැම්පේන් ටිකක් පාට කර ගන්නට දොඩම් යුශ වීදුරුවෙන් මේස හැදි 2ක් පමණ ෂැම්පේන් වීදුරුවට වැටුණි. ටෝස්ට් එකද නියමෙටම සිදු විය.

එදා නම් කන්නට දෙන විට රාත්‍රී 12 විය. බඩගින්න ඉවසා බැරිම තැන මම අපේ මාමාට කිට්ටු කර "මාමේ දැන් නම් බඩගිගිනියි. බියර් එකක් වත් බොමුද?" කී විට අපේ නැන්දා ද මට එකතු වූවාය. අපි දෙන්නා කන්න දෙන තෙක් සිංහ වංශයෙන් සිටියෙමු.  

අනික් දේවල් කෙසේ වෙතත් බීර බඩගින්න නිවා ගන්නට නම් සුදුසු බව එදා මම ඉගෙන ගතිමි. ඒත් විශාල ප්‍රමානයක් බොන්නට බැරිය. තොල ගෑම පමණි. මටද බියර් වල කැරපොතු වතුරේ රස දැනුණි. බඩගින්නට සහ කේන්තියට ටික ටික බිව්වෙමි. දෙමාපිය පාර්ශවයෙන් ද චෝදනා නැත. ඒත් එදා මාරම මාර දෙයක් දැන ගතිමි. අපේ මලයා අමද්‍යප බවයි. ඔක්කොම බියර් බොද්දී පොර බුව්වෙ සන්ක්වික් ය. එය එසේ වුණේ ගෑණිට බයේද අම්මලාය බයේද නැත්නම් පොර ඇත්තටම අමද්‍යප නිසා ද කියා දන්නේ අපේ මල්ලී පොරම පමණි. 


කෙල්ලන්ගේ බේබදු කතා අහවර ය. මීට වඩා අනුමත වන කෙල්ලෝ සිටින බව මම අසා තිබේ. මම තුමීට මෙයිට වඩා නම් අනුමත වීමට කිසිදු අදහසක් නැත. නමුත් ටෙස්ට් කිරීමේ ආශාව නම් ඇත. ඒ වෙරි වීමට නොව රස බැලීමටය. මෙච්චර පෙරේතකමේ වටවී බොන දේවල් වල රස බැලීමට පමණි.

Friday, April 15, 2011

ඕ ලෙවල් විබාගේ

මේක මීට සති දෙක තුනකට උඩදි දාන්න හිතපු කතාවක් වුනත් දාන්න වෙන්නෙ දැන් තමා. ඒ තරමටම පහුගිය දවස්වල වැඩ වැඩි වෙලා හිටියේ. අද තමා ටිකක්වත් නිදහසක් ලැබුනේ වැඩ වලින්.

 ඒ මදිවට ටෙලිකොම් එකේ කස්ටමර් සර්විස් එකටයි අලුත්වැඩියා අංශයටයි පින් සිද්ද වෙන්න සතියකට වැඩි කාලයක් ඉන්ටර්නෙට් සහ දුරකතන පහසුකම් නැතිව ඉන්න සිද්ද වුනා.

 ටෙලිකොම් එකේ කණුව ගාවට එනකල් වයර් ටික චෙක් කරන්න එන්නෙ එක කට්ටියක්. කණුව ගාව ඉදන් ටෙලිෆෝන් එක ගාවට එනකල් තව කට්ටියක් ඇවිල්ල හදන්නේ. ඊගාවට ADSL එක හදන්න ආයේ කම්ප්ලේන් එකක් දැම්මම එන්නෙ තව වෙනම කට්ටියක්. මම 10 වෙනි වතාවට විතර ADSL කස්ටමර් සර්විස් එකට කතාකලාම කියනව මේ කම්ප්ලේන් එක ඉන්වෙස්ටිගේට් කරන්න අපි ඇරේන්ජ් කරලා තියෙන්නෙ ෆීල්ඩ් ට්‍රිප් එකක් කියල. මට බකස් ගල හිනහවකුත් ගියා. අනේ ඔය වැඩ තුනටම එකපාර කට්ටියක් එව්වනම් එයාලටත් ලේසියි අපිටත් ලේසියි. ඒ මදිවට ටෙලිෆෝන් එක හදන්න ආපු පොරවල් දෙක ලෙසටම අනුමත වෙලා හිටියේ 12 වෙනිදා හවස නිසා. මට හොදටම සුවර් සූර් පිට ADSL වයර් එකට සෑහෙන්න ජිල්මාට් එකක් දාල ගිය නිසා තමා මේ ADSL එක ලෙසටම වැඩ නොකලෙ කියලා.

හරි ඔන්න ආයේ මාතෘකාව. හැමෝම දන්නවා ඇතිනේ ගිය අවුරුද්දේ ඕ ලෙවල් විබාගේ ප්‍රතිඵල ආවා කියලා. ඉතින් මගේ ගෝල බාලයෝ රැලකුත් විබාගේ ලිව්වනේ. ඔන්න ප්‍රතිඵල එනවා කිව්ව දවසේ මාව රත් වෙලා. හීන් දාඩිය දානවා. එකෙක්වත් පාස් වුනොත් මම ගොඩ. ඇයි හත්දෙයියනේ එවුන් පාඩමට වඩා කලේ ලව් කරපු එකයි. මම ඉතින් උන්ට උගන්නනවට වඩා කලේ බණ දේශනා තියපු එක.

ඉතින් ඔන්න ප්‍රතිඵල එනවා කිව්ව දවසේ රෑ මට අපේ මේජර් ගෙන් ඒ.එම්.එස්. එකක් ආවා. මේජර් කිව්වේ අපේ ඉස්කෝලෙට දාල හිටපු ශිෂ්‍ය භට බලඇණිය භාර නිලධාරී උප ලුතිනන් නිස්සංක. මේජර් කාඩ් එකට අමතරව එයාට “බටයා” කියලත් කාඩ් එකක් තිබ්බා. ඉතින් නිස්සංක අයියා කතා කරලා කිව්වේ සාලියට ඉංග්‍රීසි වලට W එකක් කියල. මගේ ඇස් උඩ ඉන්දුනා. සාලිය ෆේල් කියන්නෙ අනික් උන් ගැන කතා කරලාම වැඩක් නෑ කියන එකයි.

දැන් ඉතින් මට මැවි මැවී පේනවා අපේ කලාපයේ ඉංග්‍රීසි අංශ භාර පිස්සා මගේ ඔලුව කන්න හදනවා. දෙමාපියෝ මට පොළු වලින් ගහනවා. ගුරු මණ්ඩලේ දිය රෙද්දකින් මගේ බෙල්ල කපනවා. උතුමා සෑර් මගේ මාරුවීම් ඉල්ලුම්පත්තරේ කුණු කූඩෙට දානවා.

ඊගාව සදුදා මම ඉස්කෝලේ ගියේ හුලං ගිය පැරෂුට් එකක් වගේ. මම යනකොට උදේ රැස්වීම ඉවරයි. ඉස්සරහ කයියක් දාගෙන හිටපු ගුරු මණ්ඩලේට මලානික සිනාවක් සහ ගුඩ් මෝනින් එකක් දාල මම යන්න හැරුනා අත්සන් කරන්න. ඔන්න එතකොටම සමන් මලෙන් පවන් සැලේ කතා කලා.

“සංජු ටීච ට නම් ඔන්න සතුටු වෙන්න පුළුවන්. තුසිත් ට ඉංග්‍රීසි වලට C එකක් තියෙනවලු”

ඈ…….! මට යන්න ගිය ගමන ඉබේම නැවතුනා.

“කවුද සමන් මලෙන් පවන් සැලේ ටීච කිව්වේ?”

“තුසිත් ආවනේ අපේ වස්සා සර් හම්බ වෙන්ට ප්‍රතිඵල කියන්න”

ඔන්න ඉතින් මට දැන් මෙලෝ සිහියක් නෑ. ඒ වෙනකොටත් නිල ප්‍රතිඵල ලේඛනය ඉස්කෝලෙට ඇවිල්ල තිබුණේ නෑ. හැමෝම බලාගෙන හිටියේ ඒක එනකල්. ඔන්න උදේ 9.30 ට විතර අපේ පියුන් මහත්තයා ලොකු ලියුම් කවරෙකුත් අරගෙන ඉස්කෝලේ කන්ද බඩගාගෙන ඔපීසිය දිහාවට යනවා මට පෙණුනා. මමත් හිටපු පන්තියට වැඩක් දීල ඔපීසිය දිහාවට දිව්වා.

එතකොටත් උතුමා සර් ප්‍රතිඵල ලේඛනේ දිග ඇරගෙන. වස්සා සරුයි ධම්මිකා ටීචයි වට වෙලා.මටත් මොකෝ මමත් රින්ගුවා.

“ආ සංජු ටීච මෙන්න ටීචගේ විෂය 7 දෙනෙක් පාස්. C තුනකුත් තියෙනවා.”

මට ඇඩෙන්ට වගේ කදුළු පිරුණි. එකෙක්වත් සමත් නොවේයැයි සිතූ පන්තියේ 7ක් පාස්. ඒකෙනුත් මම හීනෙන්වත් නොසිතපු සී සාමර්ථ 3 ක්ම. ඒ තනිකර මගේ කටේ බලය මිස පන්ති ගිහින් ගත් සාමර්ථ නොවන බව මම හොදටම දනිමි.

මගේ හුලං ගිය පැරශුට් එකට ආයෙත් හුලං පිරුනා. අදින් පසුව මම ඉගැන්වීමට අදක්ෂ ගුරුවරියකැයි කියන්න එන අයට දෙන්නට ශෝයි උත්තරයක් මට ඇත. එක දරුවෙක් වත් සමත් නොවූ පාසලේ මම ගිය වසරේ  16% ක ප්‍රතිඵල ද මේ වසරේ එය දෙගුණ කොට 32% ක ප්‍රතිඵලද පෙන්වූයෙමි.  ඉතින් එදායින් පසුව සංජු ටීච වන මම යකාටවත් බය නැත. බයිලා ගහන බූරුවන්ට දෙන්නට උත්තර දැන් මට ඇත.

අපූරුම සිද්දිය ඒක නොවේ. අපේ උතුමාගේ විෂය වන මවුබස නොහොත් සිංහල අසමත් 6 දෙනෙක් ද අපේ නිවාසය කැතයි කියා නැටූ ගුරුතුමීගේ විෂය නොහොත් ආගම වන බුද්ධ ධර්මය අසමත් 5 දෙනෙක් ද සිටීමය. මොන බාල්දිය ඇද්දත් ඒ මෝඩයෝ දෙදෙනා හොද ගුරුවරුය. එකම වරද වන්නේ ලිං මැඩි ගතිය ය. ලිං මැඩියා සිතාගෙන සිටින්නේ ලෝකෙට ලොක්ක තමා කියා සේම මේ දෙන්නාද සිතා සිටින්නේ එසේය. ඉගැන්වීමේ හැකියාව පරදවා මෝඩකම ප්‍රදර්ශනය වන්නේ එතැනිනි.

මෙවරද සුපුරුදු පරිදි ගමටම ලයිට් කණු බෙදූ අයද වූහ. උසස් පෙල ට යනවාට වඩා මග හැලෙන අය වැඩිය. වෘත්තීය අධ්‍යාපනය දැඩිව ස්ථාපනය කිරීමේ හා දුබලතා ඇති දරුවන් හදුනාගෙන ඔවුන් ඒ කෙරෙහි යොමු කරවීමේ නිත්‍ය වැඩපිලිවෙලක අවශ්‍යතාවය මට පේන්නේ මේ වගේ වෙලාවටය. මක් නිසාද යත් නිකරුනේ ගෙදර නවතින්නෝ බොහෝ විට ඉන්පසු සමාජයට පිලිල වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩි නිසාය.

Saturday, April 9, 2011

සයිබරේ අවුරුදු........!

එකමත් එක රටක සිටියලු                       මහත්තයෙක්
අමුතු අමුතු හීන පේන                             මහත්තයෙක්
පෙනී දිනක් මෙලොවෙත් නැති                      හීනයක්
නෝනා ඇහුවාලු හානේ                           මේ මක්කක්


බලහං නෝනෙ මට පේනා හීන                      ගොඩක්
මේ පාර නම් භයානකයි කොල්ලො               ගොඩක්
සමගින් තවත් සුදු ලස්සන කෙල්ලො             ගොඩක්
හැමෝ එක්ක එක අවුරුදු                          උත්සවයක්


ඇයි ද වදේ ඔහේට පිස්සුද                                 කියලා
නෝනා ඇහුවා මුණ කටත් ඇද                         කරලා
ගේ හදන්නෙ පොලීසියෙන්දැයි                        අහලා
නෝනා ගියා ගස්සන් තරහම                               වීලා


මහත්තයා ගත්තා                                          කොම්පීතරය
අකුරෙන් දෙකෙන් හීනයෙ තතු                          ගැහුවේය
තව තව අයට ඒ හීනෙම                                  පෙනුනේය
හීනය හැබෑ වී එන බව                                    පෙනුනේය


සංවිධාන මණ්ඩලයේ ලොට්                                    එකට
මහත්තයා බැස්සා වැඩ                                      කන්දකට
දැන්නම් වැඩ කරයි කට්ටිය ගන                              සැරට
දිනේ තැනක් එනවුන්ස් කෙරුවා                             යසට 


දිනය එන බක් මාසෙ තුන් වෙනිදා                                ය
හෙන්රි පේදිරිස් ක්‍රීඩා පිටියේ                                         ය
බ්ලොග් පිටු ගනන් මේ ගැන ලියවිලා                           ය
කට්ටිය ඔන්න දැන් ඇගිලිත් ගැන්නේ                          ය


දින දින ගත වෙවී තුන් වෙනිදත්                                ආවා
හතර වටින් එන කට්ටිය රොක්                                   වූවා
උණ බම්බුවක්වත් හොයන්න බැරි                             වූවා
ඒකත් නුවර ඉදලම අරගෙන                                     ආවා 


එනකොට දොරටුවේ පාල ලා මහ                         ගොඩකි
අබේ පාල එක්කල මඩ                                       පාලයෙකි
අනික් පැත්තෙ වැපා එක්ක සුදු                               පුවෙකි
සුදු දැකලා අපිට ආවෙ                                    කලන්තෙකි


හිමිදිරි පාන්දර වෙලාව නමයයි                                       ය
කට්ටිය සියල්ලම ගිනිරාමෙට                                          ය
හසී නගා, අහිංසකී බර වැඩ                                             ය
ඒ පස්සෙන් වැටුණු අපේ පසනා                                      ය


කොහොමින් කොහොම හෝ වැඩ ටික ඉවර            වුණේ
පටන් ගන්න වෙලාව දැන් ලංම                                වුණේ
රාජකාරී දේවකාරි තිතටම සිද්ධ                               වුණේ 
අමුත්තටත් ටිකට් කඩයි නතර                                  වුණේ 


පලවෙනි තරගෙ මිටර සීය                                 අයියලාගේ
තරගේ වීරයා පිටියට පැමිණි                                       රගේ
හතර වටින් චියර් ගොඩයි හරිම                                  අගේ
නොමිලේ මාර පැරදුම බැලුවාලු                                සගේ


සියළුම දෙනා ඇගිළි ගැන්න තරගේ                                  ය
ඒකට කියන්නේ බනිසක් කෑමක්                                       ය
කන උන්ගේ යහපත ගැන බැලුවේ                                    ය
අලුත් කාඩ් එක දැන් "සීනි බනිස්"                                     ය


 ඊගාවට කිරි කෑමේ තරගේ                                               ය
කිරී කා ඉවර වී තව ඒවා                                                 වීය
ජනනි නගා පිට්ටනියත් හැපුවා                                          ය
නිව්ඩේල් කිරට සාක්කි දුන් බළලෙක්                               ය


දැන් ඇරඹුනේ අපෙ ජාතික                                        ක්‍රීඩාව
තොප්පි දැමීමේ මහ                                                වාසනාව
මාරයටත් තොප්පි දැමූ                                              වෙලාව
පරෙස්සමින් බනියා හරි හපනා                                           ව


කට්ටිය ගොඩක් දැන් සබයට රොක්                            වෙනවා
දැකලා නැති අයත් මහ ගොඩකට                                  එනවා
මට හම්බුණා නොදුටුව යාලුවො                                  වෙනවා
ඔරලෝසුවත් හරි වේගෙන්                                  කැරකෙනවා

සාධාරණම තරගය දැන්                                       ඇරඹෙන්නේ
සුපිරිම පිලක් මේ දැන් පිටියට                                      එන්නේ
ඒ දැකලා ඉරිසියාවේ පණ                                            යන්නේ  
ඔක්කොම දුවල ගොස් කඹයේ                            එල්ලෙන්නේ

අවුරුදු කුමරාද කුමරිය                                          තෝරන්නේ
රටම දන්න අක්කියෙක්ය මේ                                     එන්නේ
වැඩකිඩ දමාලයි ඇය තෝරා                                     දෙන්නේ
සහයට දුකා අයියය එහි සෙට්                                   වෙන්නේ 

අවුරුදු උත්සවය පිට්ටනියේ                                        යන්නේ
එකා දෙන්නා පිටි පස්සට දිව                                      යන්නේ 
දුවලා ගිහින් ඩිකියකටයි පැන                                    ගන්නේ 
ඔබා මාමා අවුරුදු කුමරා                                          වෙන්නේ  

තරග සියල්ලම දැන්නම් හමාර                                             ය
ඊගාවට එන්නේ අපේ ඩීජේ                                                  ය
ඒ සමගම රසැති කේක් සුවදක්                                             ය 
මේ වෙලාව කාලා දැන් නටන්න                                         ය


කාල නටලා දැන් ඔක්කොම ඉවර                                  වුණේ
එකා දෙන්නා මාරු වෙලා යන්න                                   වුණේ  
එනපොට හොද නැතිය මාහට ද සිහි                              වුණේ 
ට ටා කියා ඔන්න මමත් විසික්                                       වුණේ  


සංවිධාන මණ්ඩලෙ හරි වැඩ                                             වීලු
ඒවා පසුව එකිනෙක එලියට                                              ඒලු
කිව්වොත් බලාගමු තර්ජන මහගොඩ                                   ලු
නිර්භය කෙනෙක් සයිබරයෙන්                             හොයනවලු


තබන තබන අඩියෙ බනිස්                                           පෑගේවා
අදින අදින වලියේ කඹ                                                ඇදේවා
බොන අරක්කු නැවතත් වමනය                                       වේවා
අභියට මෙවන් හීනත් යලි                                         පෙනේවා!


                                                         - සොරකම් කලේ චමිලගෙන්-











 

Saturday, April 2, 2011

ප්‍රෙග්නන්සි ටෙස්ට්


හලේ සෑහෙන්න කාලෙකින් ලියන්න ගත්තෙ. ඔන්න ඉතින් කස්ටිය බය වෙන්ට එහෙම එපා කතාවෙ ටොපික් එක දැකලා. මේ මට උණු උණුවේම පෙරේදා සිද්ධ වෙච්ච දෙයක්. පොඩි කට්ටිය කියවන්න එපා හරිය? 

ඔන්න අපේ ඉක්කෝලේ ඉන්නවා මාත් එක්ක බෝඩිමේම ඉදලා ඒ ගමේම විවාහයෙන් පස්සේ පදිංචි වෙච්චි ගුරුතුමියක්. අපි එයාට ෂානි ටීච කියමුකෝ.  මේ ෂානි ටීච ඉස්සර ඉදලම හිටියෙ බබා පාට් එකෙන් දහයට ගැන ගන්න බැරි ගානට. හැබැයි මටත් වඩා අවුරුදු 2ක් විතර වැඩිමල්. ඉතින් වැඩිමලාට තැන දෙන්න ඕනි නිසා මගේ බැචියක් වුණත් ඔන්න ඉස්සෙල්ලම විවාහ වුණා. හැබැයි අපි බයේ හිටියේ බැන්දට පස්සේ මගුල අවමගුල් වෙයි කියලා මොකද ඒ තරම් බබා. මොකුත් දන්නෙත් නෑ දැකලත් නෑ අහලත් නෑ කියවලත් නෑ ලොවෙත් නෑ ලොවි ගහෙත් නෑ ගහත් නෑ. ඉතින් ඔන්න දැන් වයසට ගිහින් කසාද බැන්ද නිසා ෂානි ටීචගේ පරම පිවිතුරු අපේක්ශාව වෙලා තියෙන්නෙ මේ දවස්වල දරු පැටියෙකුගේ මුහුණ බලා ගැනීම. ඉතින් දැන් ඒ ගැන හරිම උනන්දුයි. 

 අපේ ඉක්කෝලේ ඉන්න අනික් අම්මණ්ඩිලා ටිකත් ඒකටම හරියන කස්ටිය. මේ ලගදි ෂානි ටීචට ටිකක් දරුණුවට මූත්‍රා සම්බන්ධ ප්‍රශ්නෙකට මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වුණා. මේක අහපු මේ වන විට අට මස් ගැබිණි ශා-කවී ටීච කිව්වේ ඒක නම් අර අසනීපයේ රෝග ලක්ෂනයක් කියලයි. ඉතින් ඔන්න කියන්න දෙයක් නෑ නේ මේක අහපු ගමන් ෂානි ටීච කලබල වුණා. 

දැන් කොහොමද මේක හරියටම දැන ගන්නේ??? ෂානි ටීච ඔන්න තමන්ගේ හස්බණ්ඩටත් එන්න කියලා ඉස්පිරිතාලෙ දිව්වා. ඉස්පිරිතාලෙන් කරලා තියෙන්නේ මොකුත් පරීක්ෂණ කරන්නේ නැතුව ෂානි ටීච ට මූත්‍රා අමාරුවට බෙහෙත් දුන්න එකයි.  ඉතින් ඔන්න ගතියනේ අපේ ෂානි ටීචට ඕකට හිත හරිම නෑ. අනික කට්ටිය ඊට පස්සේ බය කලේ බෙහෙත් බොන එක කළලයට අහිතකරයි කියල. 

ඉතින් ඔන්න මේ කන්කරච්චලය අහගෙන ඉන්න බැරිම තැන මම ෂානි ටීචට කිව්වා අපි ෆාමසියෙන් අර මූත්‍රා ටෙස්ට් කරන මොකක්දෝ එකක් තියෙනවලු ඒකක් අරගෙන යමු කියලා. හැබැයි ඉතින් මමවත් මේ ගැන දන්නේ නැති නිසා ශා-කවී ටීච තමා ඒ ගැන අපිට විස්තර කියලා දුන්නේ.  මටත් ඉතින් තියෙන අර මොකක්දෝ ඇම්ම නිසා මමත් ඉතින් කට ඇරගෙන ඒක අහගෙන හිතේ ධාරණය කොර ගත්තා. 

ඉතින් ඔන්න මමයි ෂානි ටීචයි අපේ ඉස්කෝලේ ස්වේච්චාවෙන් උගන්නන නිරලා නංගියි 3 දෙනාම ඉස්කෝලේ ඇරිලා ෆාමසිය පැත්තට ගාටනවා. මෙන්න බොලේ ෂානි ටීච පස්ස ගහනවා.  

"සංජු ඔයා ඉල්ලන්න මට ලැජ්ජයි"

ඔන්න ඉතින් මට සුද්ධ සිංහල වචන කිහිපයක් කටට ආවේ ඒ වෙලාවේය.  ඔක්කොම ඉවර වෙලා අන්තිම අවස්ථාවෙදි කිව්ව කතාව. දැන් එතකොට මේ කසාද බදින්න හිතලවත් නැති මම ෆාමසියට ගිහින් නිවසේදි ගර්භණී බව පරීක්ෂා කරන කට්ටලය ඉල්ලන්න ඕනේ. කටට ආපු හොදම කුණුහරුප ටික ගිලගෙන මම ෆාමසිය අස්සට ගියා. අර දෙන්නත් මගේ පස්සෙන් ආවා. 

පහුගිය ටිකේ වෛරස් බැක්ටීරියා මාත් එක්ක කාමරයෙ ඉන්න ආව නිසා මම නිතරම වගේ පහුගිය දවස්වල ෆාමසිය ආශ්‍රය කලා. ඉතින් මුදලාලි මාව දැක්ක ගමන් "ටීච මොනාද ඕනේ?" ඇහුවා.  

මමත් ඉතින් ආව ගොන්කම කියලා මටම හිතින් බැන බැන ඇහුවා "මුදලාලි අර ප්‍රෙග්නන්සි ටෙස්ට් කරන ස්ට්‍රයිප්ස් තියෙනවද?" කියලා. 

රාක්කෙ අස්සට ඔළුව දාපු මුදලාලි ඒ පැකට් එකක්ම මේසෙ උඩට දැම්මා. මමත් අතෑරියේ නෑ ෂානි ටීච පැත්තට හැරුණා. මහ හයියෙන් ෆාමසියම දෙදරන්න ෂානිව ඇමතුවා.

"ෂානී මේ තියෙන්නේ ඔන්න ගන්න"  

ඔන්න එතකොට ෂානි ටීචත් ආව ලගට.  එයා ගත්තා පැකට් එකක් දෙපැත්ත හැරෙව්වා. පාවිච්චි කරන විදිය ඔක්කොම පැකට්ටුවේ තියෙනව මම දැක්කා. ෂානි මගේ දිහාට හැරුණා. 

"හානේ මම හිතුවෙ නෑ මේවා මෙහේ තියෙයි කියලා"  

ඉන්පසු ඇය ෆාමසියේ නාකිම නාකි මුදලාලි දිහාට හැරුණා. 

"මුදලාලි මේක පාවිච්චි කරන්නේ කොහොමද?" 

මුදලාකි අංකල් පට්ට අමාරුවක වැටුනේය. හේ දෙමළය. එය පාවිච්චි කරන අයුරු කියා දෙන්නට ඔහු දන්නා සිංහල මදිය. මම ෂානි ට ඇන්නෙමි.  

"ඈ බොල ** තොට පේන්නේ නැද්ද ඔය කවරෙ පාවිච්චි කරන හැටි රූප සටහන් වලින්ම ගහල තියෙනව?"

"ආහ් දැන්නේ දැක්කෙ"

අනේ ඉතින් මේවාට කියන්නට මට මරු හරුප කටට එයි. අමාරුවෙන් මම කට වසාගෙන සිටියෙමි. බස් එකේ වාඩි වී දරු පැටියෙකු ගැන ආසාවටවත් හීන දකින්නට අවසර නැති මම මේ ගත්ත අටමගුලෙන් පරීක්ෂණය කරන අයුරු ඇයට පැහැදිලි කර දුනිමි. නිරලා නංගි අත් දෙකින්ම කට වසාගෙන සිනා සෙයි. මට තද වී ඇති බව ඇයට තේරුණි. 

කමක් නැත. ඉංග්‍රීසි කියවා ගන්න බැරි කමක් ඇතැයි සිතා මම කතාව අමතක කලෙමි. නමුත් මා දැන් එක දෙයක් ගැන අතිශය සතුටු වෙමි. ඒ මම ඒ අවස්ථාවේදී ෂානි සමග උපත් පාලන කොපු මිලදී නොගත් නිසාය. හලේ මේ උන්දෑ අර වයසක මනුෂ්‍යයාගෙන් ඒවා පාවිච්චි කරන හැටිත් ඇසුවා නම් මම මොන දෙයියන්ට කියන්නද?