Thursday, February 28, 2013

අපිට පිස්සු ooooooooooooooooooයි !!!



අපිට පිස්සු ඕයි !!! 

එහෙම කිව්ව කිඹුලෙක්
බබල්ගම් එකක් හප හප 
හැරී පොටර්ගෙ සුදුපාට බකමූණයි 
රොන්ගෙ තඩි ගෙම්බයි එක්ක 
රාජ්‍ය පාලනේ ගැන කතා කරද්දි
ඔශීනුයි චංගුමියි කුස්සිය පැත්තෙ
කෙහෙවලු පටලගෙන
පරිප්පු උයන රෙසිපිය මාරු වෙලා
උපන් ගමං පොඩි එකෙක් 
කැට් වටේට මලක් ඇඳලා
ලයන් කිව්වෙ 
අප්පේ ඒකා බොන්නෙ 
අහවල් කිරලු අම්මව අඳුනන්නෙම නෑලු
අප්ප කියල අඳුන ගත්තෙ 
වත්ත පාර දොළ අසබඩ 
බැඳල හිටිය සුදු වස්සාලු
මූණ ගාව පෑන ගහන් 
නිදහස යැයි බෝඩ් ගහන් 
රටේම කුණු රසය සොයා 
අපේ රටේ මාධ්‍යය ලු
රිංගල හොග්වාර්ට්ස් වලට
හර්මයිනිගෙන් ප්‍රශ්න කරයි
පොටර් ඔයාගෙ පෙම්වතාලු
නෑ නෑ දැන් එයා මෙහේ නෑ 
මේ මොන මල කරුමයක්ද
මෙතන වෙන්නෙ මොනවද අද
ආන්න අර පරිප්පු ඉව්ව් 
චංගුමි කෙල්ල පොලිසියේලු
නාකි ඔශීන් අත්තම්මගෙ 
බෙල්ල මුලින් මිරිකලාලු
ඒක අහල දුවං එනවා කොළඹ හතේ නෝනා කෙනෙක්
පොලවෙ හැපී පොලෝසියත් දෙකක් වෙන්න
මං එනවා සුදු ගුමියෝ 
ඔයාව බේරගෙන යන්න
අපි ගිහිල්ල කොළඹ හතේ
මගේ සුපිරි ගෙදර ඉඳන් 
එකගෙයි කමු මාත් එක්ක
නාකි උනත් මං මගෙ ඩ්‍රයිවර් කොල්ලත් එක්ක
බෙදාගන්න බැරිනෑ මට
කිමෝනාව විසිකරලා කොළඹ හතේ
පැටැං දාමු
කුස්සියෙ හිටියා ඇති සුදු  චංගුමි
බ්‍රිටිශ් කවුන්සිල් ගිහින් කඩ්ඩ දා ගමු අපි
ඔයත් එතකොට සුපිරි
මොකක් සුපිරිවිකි දත් බේත්
හා ඔය මොකක් හරි 
මේක මට පිස්සු නිසා
ඇත්තටම පිස්සුද
මටද ඔයාටද 

මට පිස්සු වගේ හලෝ . . 
වගේ නෙමේ හ‍ලෝ . . 
හොදටම පිස්සු හලෝ !!!



Monday, February 25, 2013

කෙසේ අමතක කරන්නද මැරි මැරී උපදින මතක ...



කිසිදා කිසිවෙකුට කියන්නට ආසා නොකල කතාවක්, මතක් කරන්නටවත් අකමැති කතාවක්, මගේ සිත තුල මැරි මැරී ඉපදෙන කතාවක්. හංගාගෙන ඉන්නට ඉන්නට නුඹ වැරදිකරු වෙනවා දකින විට කකියන සිතත් ලෙයත් මට ලියන්නට බල කරයි.

නුඹ මුලින්ම දකින විට මා යන්තම් දාහතර වැනි වියේ නව යොවුන් දැරියක්. ඔබ පාසලේ ශිෂ්‍ය නායකයෙකුව සිට විදුමව් තුරුලෙන් නික්මෙන්නට සැරසෙන තරුණයෙක්. නුඹ මට මතක ආඩම්බර කම නිසාමයි. චාම් කඩවසම් දිලිසෙන දෑස් පුංචි මගෙ හිතට ගෙනාවෙ හරිම අමුතු හැගීමක්.

නුඹ නික්ම ගියා මට මතක නැහැ. නුඹ කොහී ගියාදැයි මම දන්නෙ නැහැ. නමුත් නොකියාම ඔබ ගිහින්.

දින කීයක් ගත උනාද? මාස කීයක් ගත උනාද? මට ඇත්තටම ගනන් කරන්න අමතක උනා.

දවසක් උසස්පෙළ පලවෙනි අවුරුද්දෙ අග හරියෙ හිටිය මම..... නිල්පාට දිග ගවුමක් ඇදගෙන පන්ති ඉවර වෙලා බස් එකට නැග්ගෙ ගෙදර යන්න. අදටත් මම බස් එකේ වාඩි වෙද්දි අව්ව පැත්ත නැති පැත්ත බලන්නෙ නෑ ඉඩ තියෙන මුල්ලක වාඩි වෙනවා. එදත් එහෙමයි. ඔහේ ගිහින් තියෙන මුල්ලක වාඩි උනා.

එහෙම වාඩි වෙලා මම කරන්නෙ ජනේලෙන් එලියෙ ඉන්න මිනිස්සු දිහා බලාගෙන කල්පනා කරන එක. එදත් එහෙමයි. මගෙ එහා පැත්තෙ අසුනෙ කෙනෙක් වාඩි වෙනව දැනුනට ඒ කවුද කියල බලන්න මට උවමනාවක් තිබ්බෙ නෑ.

"නංගි මෙතන අව්වයි නේද? ඔයාව පිච්චෙනවා"

මගෙ ගැන මේ හැටි අනුකම්පාවක් තියෙන්නෙ කාටද බලන්න මම හරි අමාරුවෙන් ඔලුව ඉස්සුවා. බලන්න තියෙන අකමැත්තටත් වඩා මගෙ කල්පනා ලෝකය බින්ද තරහට.

ඒ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි මගෙ හිත සසල කල නුඹ.

මගෙ හිත සසල කල දිලිසෙන ඇස් එහෙම්මමයි. සිනහවත් එහෙම්මමයි. ඒත් නුඹ හිටියටත් වඩා කලු වෙලා. කෙට්ටු වෙලා. ඉස්සෙල්ලාම වචනෙ කටින් එලියට පැන්නෙ මටත් නොදැනීම.

"අයියා ඔයා කළු වෙලා"

නුඹ හඩ නගල හිනා වෙනවා මම ඉස්සෙල්ලම ඇහුවෙ එදා.

එදයින් පස්සෙ දවස් පහක් නුඹ වැරදීමකින් මම පන්ති ඇරිල යන බස් එකට නැග්ගා. ඒ හැම දවසකම නුඹ වාඩි උනේ හරි අහම්බෙන් මගෙ ගාවමයි.

අවුරුදු 3ක් තිස්සෙ නොපෙනී ගිහින් කලේ මොනවද කියල මට දැන ගන්න උවමනාවක් තිබ්බත් අහන්න දිව නැමුනේ නෑ. අවසානයේ නුඹම මට එය කිව්ව. ඒ අප මුණ ගෑසුණු අවසාන දවසේ.

නුඹ වසර තුනකට පෙර සිටි ශිෂ්‍ය නායකයාව තවත් දුර රැගෙන ගොස් තිබුණා. ආඩම්බරකමේ කිසි අඩුවක් නැති තැනක නුඹ ඒ වෙනකොටත් ආඩම්බරකාර උප ලුතිනන්වරයෙක්. 





පස්වෙනි දවසෙ නුඹ ඒ බව කියනකොට මට හිතුනෙ නෑ මොහොතකටවත් නුඹ එහෙම කිව්වෙ මාව දාල යන්න කියල. නමුත් නිවාඩුව ඉවර වෙලා නුඹ යන්න සූදානමින්. නවතන්න තරම් හයියක් මගෙ හිතට තිබ්බෙ නෑ.

මම බසයෙන් බහින්න විනාඩියකට කලින් මගෙ නයි මල්ලක් වගේ සාක්කු ගනනාවක් තියෙන බෑගයේ සාක්කුවක් ඇරපු නුඹ යමක් ඒ තුලට  දැම්මා. මට ඒ මොකක්ද අහන්නවත් වෙලාවක් ලැබුණෙ නෑ. නුඹවත් අරගෙන බසය ගිහින් තිබුණා.

පස්මහ බැලුම් බලල බලලා රැ දොළහත් පහුවෙලා මම ඒ මොකක්ද බැලුවෙ. මගෙ ජීවිතේ මට ලැබුණු පළවෙනි පෙම් හසුන නුඹ මගෙ බෑගයට දමා තිබුණා. එහි කිසි වැල්වටාරමක් නෑ. ආදරබර වදනුත් නෑ. ඒත් නුඹ ලියල තිබුණා. නුඹට දැනුණු දේ විතරක්.

"මම ඊ ගාව නිවාඩුවට ආවම ආපහු ඔයා එක්ක බස් එකේ එක සීට් එකේ වාඩි වෙලා යන්න මම එනවා. එදාට මේ පහුගිය දවස් හතර වගේ නෙවෙයි මට ඕනෙ ඔයාගෙ දකුණු අත මගෙ පපුව උඩ තියා ගෙන ඉන්න මට ඕනෙ."

මම හිතන්නෙ නුඹ කියන්න ඇත්තෙ නුඹේ හිතේ ආදරේ වෙන්න ඇති. මම ඒ උප ලුතිනන්වරයට මගෙ දකුණු අත පපුව උඩින් තියා ගන්න දෙනවද නැද්ද කියලා කෝටි වාරයක් කල්පනා කලා. බයක් හිතුනා. නුඹ කැමැත්ත අහපු විදිය හරි අමුතුයි. නුඹත් ඒ වගේම අමුතු කෙනෙක්. ඉස්සර ඉදලම. දින ගනනාවක් කල්පනා කරලා කරලා මම තීරණය කලා... නුඹට පපුව උඩ තියා ගන්න මගේ දකුණු අත දෙන්න. හීනයක් වගේ දෙයක් හැබෑ කර ගන්න.

එදා ඉදලා නුඹ ආපහු එනකල් මම දින ගනින්න පටන් ගත්තා.

එකයි..... ගෙවන්න අමාරුම දවසක් !!!

දෙකයි..... වෙලාව යන්නෙ නෑති හෑටි විතරක් !!!

තුනයි.... අනේ ඉක්මනට කලුවර වෙනව නම්!!!

හතරයි.....

"සංජු මාර වැඩේ"

"මොකක්ද?"

"ඔයාට මතකද අප අපි ඉස්සර පොඩි කාලෙ ලයින් පාර දාපු **** අයියා?"

මම මොවුන්ට නුඹ ගැන නොකී එක කෙතරම් හොදද? කිව්වානම් මට දහසක් පද බදීවි.

"ඉතින්?"

"ඒ අයියා ආමි එකේලුනෙ හිටියෙ"

"ඉතින්"

"ඒ අයියට වෙඩි වැදිලා බං. ඊයෙ රැ බොඩි එක ගෙනාවා."

මහා දැවැන්ත අතක් මගේ කෙස් වල්ලෙන් අල්ලා මා ලෝකය වටේම කරකවා හෙණ ගහන වේගයෙන් මගේ හිස මහ පොළවේ ගැසුවා සේ මට දැනුනි. නමුත් මගේ දෑසින් කදුලු නොවැටුනි.

එදා දවසින් බාගයක් මම දළදා මාලිගාවෙ උඩමාලේ කණුවකට මුවා වී සිටියෙමි. නුඹ මට පෙනී නොපෙනී යයි. දින පහක් මා සමග නියම මහත්මයෙකු සේ හැසිරුණු නුඹ.... මට ලං වෙන්නට අවසර පතා නික්ම ගොස් ඇත.

මා ඉතින් නැවත කවදා නුඹට මගේ පිලිතුර දෙන්නද?

මම සිත් පිත් නොමැත්තියක ලෙස හැසිරුණෙමි. කිසි දුකක් නැත්තියක ලෙස සිනා සෙමින් කවට කම් කරමින් මගේ යෙහෙලියන් සමග කතා කලෙමි. ඒ මට තනිව යා නොහැකි ගමනක් මා සමග යන්නට කෙනෙක් සොයා ගන්නටයි.

"අනේ ආමි එකේ ෆියුනරල් එකක් මම දැකලා නෑ අපි යමුද බලන්න?"

නුඹව වරක් හෝ දකින්නට, දැක රිද්දා ගන්නට මගේ සිතට අවැසි වී තිබුණි.

සොහොනට ගිය මට නුඹ දකිනු තබා ඔබට අසළට ලං වීමටවත් නොහැකි විය. මම උත්සාහද නොකලෙමි. ඒ බලන බලන අත තිබූ නිල ඈදුම් මා බියට පත් කළ නිසයි. 






සිංහ කොඩියකින් වසා තිබුණු පෙට්ටියේ නුඹ සැතපී සිටියා යැයි මා නොදුටුවෙමි. මගේ සිත ඇදහුවේද නැත. නමුත් නුඹ යලි නේන බව මගේ පුංචි සිතට දැනුනි. එසේම නුඹ මගේ දකුණු අත නුඹේ පපුවට තුරුල් කර ගන්නට නො එන බවද මට දැනුණි. ඔබට යන්නට අවසානයේ සමු දෙන්නට මට සිදු විය.

හදිසියේ වැලලූ අතීත කතා ගොඩ දමන්නේ නුඹට අපහාස කරන්නට නොවේ. නුඹ මියෑදුනේ මට පමණක් නොව අද ජීවත් වන අප හැමටම නුඹේ ජීවිතය දෙමිනි. නුඹ සැබවින්ම විරුවෙකි. එක් දිනක් ඒ විරුවාගේ උණුසුම ලබන්නට ආදරය විදින්නට තබා ආදරය කියා ගන්නටවත් බැරි වූ පව්කාරිය මම.

නුඹ වසර දොළහකටත් වැඩි කලකට පසු මට මතක් කලේ බාලචන්ද්‍රන් ගේ මරණයයි. කුඩා දරුවෙකුගේ මරණය හිතක් පපුවක් ඇති කිසිදු කෙනෙකුට උහුලා ගත නොහෑකිය. ඔහු දුටු විට මගේ පපුව රිදුණි.

නමුත්....

ඔහුට ඉහලින් නුඹ මගේ සිත වටා සැරි සරයි.
අද නුඹ වෙනුවෙන් මගේ ඇස් වල කදුලු ගලයි. ඒ වෙනදාටත් වඩා නුඹේ අඩුව මට දැනෙන නිසාය. නුඹ අභියස මට බාලචන්ද්‍රන්ව නොපෙනේ. ඔහුට වඩා තදින් මට ඔබේ පපුව සිදුරු කල උණ්ඩවල වේදනාව දැනේ. ඒ උණ්ඩ වල වේදනාව ඔබට වරක් දැනෙන්නට ඇත. මට එය ඔබ සිහිවන හැම වරකම දැනේ. නුඹ මියැදුනේ වරකි. මා මැරි මැරී උපදිමි.  මගෙ ලොවේ කුමරු නොකියාම මා හැරදමා ගොස් ය. 

නුඹ සිටියා නම් අද මා රැජිණකි!