සංජු ගේ සයිබර් සමාගම

අනේ මන්දා මේ දවස්වල මට හරි හමන් සින්දුවක් ඇහුනෙම නෑ. මගෙ කණේ දෝසයක් ද එහෙම නැත්නම් මගෙ කණට පත්තියම් වෙන ජාතියෙ සින්දු හැදෙන්නෙ නැද්ද මන්දා! මේ සින්දුව මට හරි අහම්බෙන් ඇහුනෙ හිරු එෆ්.එම්. එකේ.... ඇහුන දවසෙ ඉදලා මම පෙරලගෙන සින්දුව හෙව්වා. ඒත් සෑහෙන ගේමක් දීලා තමා සින්දුව හොයා ගන්න පුළුවන් උනේ. ඉතින් මට හිතුනා මේක ඔයාල එක්කත් බෙදා ගන්න.   මේ සින්දුව කියද්දි සමහර දේවල් මතක් වෙනවා ඒත් ලියන්න නම් අමාරුයි. වේදනාත්මක මතක මොන තරම් නම් අපේ ජීවිතේ තියෙනවද?  ඒත් මේ සින්දුවත් එක්ක මතක් වෙන වේදනාත්මක මතක වලත් අපූරු සුන්දරත්වයක් මම දකිනවා. ඒ මතක මගේ කර ගන්න පුළුවන් නම් ............. සදහටම...........!!!

ඇත්තටම මේක මට දැන් දවස් ගානක ඉදලා හිතට වද දෙන ප්‍රශ්නයක්.  ඇත්තටම අපි කවුද?   නිකන් ඉන්නවට ලියන අයද? හේතුවක් ඇතුව ලියන අයද? සමාජයට අපි යන්නෙ කවුරුන් විදියටද?  බ්ලොගර්ස් ලා කියන්නෙ කවුද කියලා ඇහුවොත් අපි දෙන උත්තරේ මොකක්ද? මම නම් කැමතියි බ්ලොගර්ස් ලා කියන්නෙ " නිදහස් මාධ්‍යවේදීන් " කියන වචනයෙන් හදුන්වන්න.  ඔබ හිතන්නෙ මොකක්ද?

මේ කතාව මාත් අපේ මල්ලිත් ගැන නම් නොවේ. නමුත් පොඩි කාලේ අපේ ගෙදරද මේ වගේ වලි අනන්න තිබුණි. නමුත් මේ තරම් මේ අක්කා ඇඩ්වාන්ස් නැත. මේ වලිය සිද්ධ වුනේ අපේ යාබද පාසැලක සහෝදර ගුරුතුමියකගේ ගෙදරයි.  ඇයට දරුවන් දෙදෙනෙකි. වැඩිමලා දියණියක් වන අතර බාලයා පුතෙකි. සුපුරුදු පරිදි පොඩි එකා නිසා ලොකු එකා ගුටි කන සීන් එක මෙහෙදීද අඩු නැතුවම සිදුවේ.  "මොකක්ද දුව මල්ලි පොඩියිනෙ" "මල්ලි පොඩියි ගහන්න එපා" "මල්ලිට දෙන්න මල්ලි තාම පොඩියි නෙ" දවසක් මේ වගේ වලියක් පටන්ගෙන තදට වලිය නැගලා ගියේ ය.  මල්ලි නිසා අක්කාට ගුටි 3-4 ක් ද වැදුනේය. දැන් අක්කා හඩයි. හඩන ගමන් දෙස් දෙවොල් තියයි.  "අම්මා හැම එකම කියන්නෙ මල්ලි පොඩියි මල්ලි පොඩියි කියලා. මොන පිස්සුද ??? මල්ලිට දෙන හැම එකමලොකුයි. මටයි තියෙන්නෙ ඔක්කොම පොඩි ඒවා"   කෙල්ල මරහඩ තලමින් හඩයි.   "අම්මම බලන්න මල්ලිගෙ හැම එකම ලොකුයි. බලන්න මට වඩා මල්ලිගෙ චූවත් ලොකුයි. මගෙ එක එතනත් පොඩියි. අම්මා කොහොමද කියන්නෙ මල්ලි පොඩියි කියලා" කෙල්ල නැවතත් මරහඩ තලමින් හඩයි.   මේ ටීචර් අම්මා ඉස්කෝලයේ ඇවිත් සීන් එක කියලා පෙරලෙමින් ස...

ඒ සිංදුව ඇහෙන හැම වෙලාවකම මම ලග ඉන්න කෙනෙක් ගෙන් ඇහුවෙ කොහොමද දැන් දිලුම් ට කියලා.  කියන්න තරම් දෙයක් මගෙ හිතේ ඉතිරි වෙලා නෑ. හැම දෙයක් ම හිස් වෙලා.  වතුර කළ 7 ක් අරගෙන වැල් බෝධිය වටේ ගිය අපි පැතුවේ මේ අවසානය දකින්න නෙවෙයි.  ඒත් හිතුවටත් වඩා කලින් මල්ලි ...... ඔයා අපිව දාල ගිහින්.  සයිබර් සැණකෙළිය දවසෙ මම කලින් යන්න හදනකොට ඉදගෙන හිටපු ඔයා මට ඇනලා කිව්වෙ "ඇයි යන්නෙ ඉක්මනට?? අපිත් එක්ක යන්න ඉන්න" කියලා.   එහෙම කිව්ව ඔයාගෙ ඔලුව අතගාලා මම ආවා.   හැමෝම එක්ක එකට යන්න පටන් ගත්ත ගමනක..... මග වෙනස් කරගෙන ඔයා තනියම වෙන පාරක ගිහින් කියලා මම තාම අදහන්නෙ නෑ.  ඒත් ඒක ඇත්තලු. ඔයා ආයේ කවදාවත් එන්නෙ නැතිලු.   අපේ හදවත් වල හොරෙන් හොරෙන් අඩි තියපු ඉලන්දාරියා අපිව දාලම ගිහින්.  ආයෙ නො එන්නම.............! පපුවට දැනෙන වේදනාව සහෝදර කම වෙන්න ඇති. ඔය හිනාව කතාවල් අපිට ආයෙ ඇහෙන්නෙ නැති වේවි.   මල්ලී ඔබට නිවන් සුව! 

                                                                            මේ පැටියා කාලේ... මේ සිද්දිය මම ඉතා කුඩා කාලයේදී මාත් අපේ තාත්තාත් අතර සිදු වූවකි. එය අපේ තාත්තාට මතක නැතිව ඇතැයි මම සිතමි. මතක තිබ්බත් හේ එය අමතක ගානට සිටිනු ඇත. ඒ ඒ මොහොතේදී හේ මාරම අමාරුවක වැටුණු බැවිණි. පෙර කතාවක මම කියූ පරිදි අපේ අත්තම්මගේ වැඩ නිසා මට අන් සියළුම ළමයින්ට කලින් කියවීමේ හා ලිවීමේ හැකියාව ලැබිණි. නමුත් ඒ බව අපේ තාත්තා දන්නේ නැත. හේ හැමදාම දුශ්කර පලාත්වල සේවය කර ගෙදර එන්නේ සති අන්තයේ පමණක් නිසාද හේ සිටින විට අපි නැටීම පමණක් කරන නිසාද අපේ තාත්තා අපේ ඉගෙනීම් වැඩ ගැන වැඩිය දැනගෙන සිටියේ නැත. එක දිනක් සති අන්තයේ පුවත් පතක් පෙරලාගෙන අපේ තාත්තා පුටුවක් උඩට වී කියවයි. මම ඒ පුටුව වටා සෙල්ලම් කරමින් සිටියෙමි. මගේ...

නැත මා ලියන්නට යන්නේ මගේ ස්ථාන මාරුව ගැන නම් නොවේ. ස්ථාන මාරුව ගැන මා නැවත බලන්නේ මා විවාහ වන දිනක කියා සිතාගෙන මම එය සහමුළින් ම අමතක කර දැමුවෙමි. ඒ මට කොයි දිග්භාගයේ යන්නට සිදු වේදැයි දන්නේ දෙයියෝ පමණක් නිසාය. මේ ලියන්නේ ඒ ගැන නොවේ. කවුරුත් දන්නා පරිදි මගේ විෂය ඉංග්‍රීසි ය. වසර 4ක් පමණ එක දිගට ඉංග්‍රීසි උගන්වා මට දැන් තරමක් අමාරු ය. එපා වී ඇත. එකම දේ කරන විට එපා වන බැවින් ඒ ආනිසංසය මටද සිදු වී තිබුණි. මට යම්කිසි හෝ වෙනසක් අවශ්‍යවම සිටියෙමි. ශාකවී ටීච පූර්ව ප්‍රසව නිවාඩු ලබාගෙන ඇති බැවින් ඇයගේ කාලසටහන දඩෝං ගා එරංග මල්ලීගේ ඔලුවට කඩාපාත් විය. මාස 4ක් 5ක් පමණක් බාල වුවත් පොඩි එකා සේ ඉන්නා බැවින් මම ඔහුට කටපුරා මල්ලී කියමි. පලමු දිනයේ ගුරු රැස්වීමේදි ජනප්‍රිය 3 වන වතාවට වෙනස් කල කාලසටන් ලැබෙන විට එරංග ගේ කාලසටහන දෙයියනේ කියා ඔහුට හුස්මක් කටක්වත් ගන්නට නොහැකි පරිදි හිර වී තිබුණි. ගුරු රැස්වීම යන අතරතුරම එරංගගේ නව කාලසටහන ඉල්ලා ගත් මම මගේ නිදහස් කාලච්ඡේද හා එය සැසදුවෙමි. ඉන් පසු 6 වන ශ්‍රේණියේ ඉතිහාසය විෂය කිරීමට භාර ගතිමි. ඒ අස්සේ ම මගේ කණ ගාවම වලියකි. අළුත් සර් වන ජිත් සර් හා උතු...

අද උදේ මට නිකන් ඉන්නට බැරුවාට යමක් සිතුනි. ඒ මගේ පන්තියේ  පොඩ්ඩෝ ටික සමග මගේ උපන්දිනය සැමරීමටයි. මම අසල කඩයකට ගොස් චොකලට් මහ ගොඩක් ද ගෙන පාසලට රිංගීමි. මගේ පස්සෙන් හා ඉස්සරහින් හමු වූ ගුරු මණ්ඩලයේ එකා එකා ඒ බෑගයට ඇන ඇන පස්සෙන් ආවද එය සගවාගෙන පන්තියට ගෙන යාමට මම සමත් වීමි. රවා ගොරවා පාඩමක් කියා දී මම නම් ලකුණු කරන්නට පුටුවේ වාඩි වී චමෝදා ඇමන්තුවෙමි. “චමෝදා මේක බෙදන්නකෝ ළමයි හැමෝටම එක්කෙනාට එක ගානේ” මම පාඩුවේ වැඩය. කට්ටියගේ ම කටවල් කණේ ය. වාරයේ ආරම්භය බැවින් මම මේ නත්තල් ආච්චී සේ චොකලට් බෙදන්නේ මොන හේතුවක් නිසාදැයි ඔවුන් ට එක පාරම මීටර් නොවුණි. ටිකකින් ධනේශ් කෑ ගැසුවේ ය. “ඒයි………..අද  ටීචගෙ උපන්දිනේ නෙ!” මම ධනේශ් ට ගොන් හිනාවක් දමා අහක බලා ගතිමි. ඉන් පසු සුපුරුදු පරිදි මම අනික් පන්ති වලද ඉගැන්වීමේ යෙදුනෙමි. විවේකයෙන් පසුව මම සිටියේ 6 වසරේ ය. මගේ පන්තියේ කෙල්ලෝ ටික එබෙමින් දගලනු මට පෙනුණි. මම උගන්වන අතරම “ඇයි?” කියා ඇසුවෙමි. උගන්වන වෙලාවල් වලදි එලියේ සවාරි ගසා මගෙන් දෙක තුන අසාගෙන ඇති පැරණි අත්දැකීම් නිසාම එනපොට හොද නැති බව පෙනුණ ඔවුන් පන්තියටම දිව ගියහ. දවසේ වැ...